Η εισαγωγή του ψηφιακού ευρώ είναι κοντά – δεν μιλάει κανείς!
Η εισαγωγή του ψηφιακού ευρώ είναι ένα βήμα πιο κοντά—και αυτό σχεδόν χωρίς καμία δημόσια συζήτηση. Την Τρίτη, η Επιτροπή Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ενέκρινε την περαιτέρω ανάπτυξη μιας ψηφιακής έκδοσης του ευρώ, ακόμη και όταν οι επικριτικές φωνές απορρίπτονται συνεχώς ως θεωρίες συνωμοσίας. Ωστόσο, οι ανησυχίες είναι κάθε άλλο παρά φανταστικές.
Μια ιστορική μέρα—αλλά για ποιον ακριβώς;
Δυνατά χειροκροτήματα αντηχούσαν στους διαδρόμους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Οι πολιτικοί μίλησαν για μια «ιστορική μέρα» και αγκάλιασαν την πρόταση. Ωστόσο, πίσω από αυτή την αόριστη ρητορική κρύβεται μια από τις πιο εκτεταμένες αλλαγές που έχουν γίνει ποτέ στο ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα. Για πρώτη φορά στην ιστορία, οι πολίτες θα κατέχουν χρήματα στην ίδια την κυβέρνηση, αντί στις εμπορικές τράπεζες. Αυτό δεν είναι απλή λεπτομέρεια· αντιπροσωπεύει μια θεμελιώδη μετατόπιση στη σχέση μεταξύ του πολίτη και του κράτους.
Απαγορεύεται κάθε συζήτηση του θέματος στη Φλάνδρα
Ο ανεξάρτητος Φλαμανδός βουλευτής Maurits Vande Reyde προσπάθησε να θέσει το ζήτημα στην ημερήσια διάταξη του Φλαμανδικού Κοινοβουλίου. Ζήτησε την έναρξη συζήτησης. Το αίτημα αυτό απορρίφθηκε κατηγορηματικά από τα κατεστημένα κόμματα, μεταφέροντας το έμμεσο μήνυμα: «Αφήστε το στην Ευρώπη». Σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο να επιβληθεί μια ριζική αναθεώρηση του νομισματικού μας συστήματος χωρίς καμία μορφή εθνικής δημοκρατικής εποπτείας. Σύντομα, τα εθνικά κοινοβούλια θα αναμένεται να το εγκρίνουν – απλώς «επειδή το απαιτεί η Ευρώπη». Αυτό δεν είναι δημοκρατία. Αυτή είναι μια διαδικασία επιβολής νομοθεσίας.
Συνωμοσιολόγοι ή απλώς επικριτικοί πολίτες;
Όποιος αμφισβητεί την εισαγωγή του ψηφιακού ευρώ γρήγορα χαρακτηρίζεται ως «οπαδός συνωμοσίας». Το VRT υιοθέτησε σε μεγάλο βαθμό την αφήγηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής χωρίς αμφισβήτηση. Πράγματι, εκφράστηκαν εύλογες ανησυχίες σχετικά με την ιδιωτικότητα, την παρέμβαση της κυβέρνησης και την οικονομική ελευθερία – αλλά συσκευάστηκαν τακτοποιημένα κάτω από την ετικέτα των «θεωριών συνωμοσίας». Αυτή είναι μια δοκιμασμένη τακτική: θεωρώντας την κριτική παράλογη, δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε με την ουσία των επιχειρημάτων. Η ίδια δυναμική αναπτύχθηκε αρχικά κατά τη διάρκεια της συζήτησης για το «Chat Control». Τελικά, οι «συνωμοσιολόγοι» εκείνης της εποχής αποδείχθηκαν δίκιο.
Γιατί το τραπεζικό σύστημα είναι εκτός της εμβέλειας της κυβέρνησης;
Δεν είναι τυχαίο ότι οι καταθέσεις μετρητών παραδοσιακά βρίσκονταν εκτός του άμεσου κυβερνητικού ελέγχου. Ιστορικά, το τραπεζικό σύστημα όπως το γνωρίζουμε προέκυψε εν μέρει από μια θεμελιώδη δυσπιστία προς το κράτος. Οι πολίτες και οι έμποροι ήθελαν να διατηρήσουν τον πλούτο τους σε ένα μέρος όπου ο μονάρχης ή η κυβέρνηση δεν μπορούσαν απλώς να τον επωμιστούν. Αυτό το επίπεδο προστασίας κινδυνεύει τώρα να εξαφανιστεί. Ο επιχειρηματίας Βίνσεντ Βαντεπούτ το θέτει εύστοχα: ο ρόλος της παροχής εναλλακτικής λύσης πληρωμής έναντι της Visa ή άλλων υπηρεσιών πληρωμών ανήκει στις εμπορικές τράπεζες, όχι στην ΕΚΤ. Το ψηφιακό ευρώ δεν προσφέρει στον μέσο Ευρωπαίο καμία προστιθέμενη αξία – ωστόσο σίγουρα συνεπάγεται τεράστιους κινδύνους.
Η σύνδεση με τον Σόρος και το ζήτημα της ανεξαρτησίας
Τέλος, υπάρχει μια εντυπωσιακή λεπτομέρεια που δεν λαμβάνει ιδιαίτερη προσοχή από τα μέσα ενημέρωσης. Η Aurore Lalucq, πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων – η οποία έδωσε την έγκρισή της την Τρίτη – υπηρετεί στο διοικητικό συμβούλιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων. Αυτή η δεξαμενή σκέψης συνιδρύθηκε το 2007 με σημαντική χρηματοδότηση από τα Ιδρύματα Ανοικτής Κοινωνίας του Τζορτζ Σόρος, τα οποία παραμένουν ένας από τους κύριους δωρητές της. Επιπλέον, συνίδρυσε το Ινστιτούτο Veblen, το οποίο έλαβε επίσης οικονομική υποστήριξη από τα ίδια ιδρύματα. Αυτές οι συνδέσεις αποτελούν δημόσιο θέμα.
Μια καταστροφική προσέγγιση σε μια σαρωτική μεταρρύθμιση
Ακόμα και όσοι υποστηρίζουν την έννοια ενός ψηφιακού δημόσιου νομίσματος θα πρέπει να ανησυχούν βαθιά για το πώς εξελίσσεται αυτή η διαδικασία. Δεν υπάρχει ανοιχτός δημόσιος διάλογος, κανένας σοβαρός κοινοβουλευτικός έλεγχος στα κράτη μέλη και η κριτική απορρίπτεται ως παράλογη – ωστόσο ο μηχανισμός συνεχίζει να λειτουργεί ανεξάρτητα. Αυτό αντιπροσωπεύει την πιο σημαντική αλλαγή στο νομισματικό σύστημα από το τέλος του χρυσού κανόνα, ωστόσο επιβάλλεται στο κοινό σαν να ήταν απλώς μια διοικητική διατύπωση. Δεν υποτίθεται ότι λειτουργεί μια δημοκρατία έτσι.
Views: 3
