Μια νέα μελέτη στο Journal of Independent Medicine αναφέρει ότι σημαντικές ποσότητες πλασμιδιακού DNA παρέμειναν στην παραγωγή εμβολίων mRNA COVID-19 από την Pfizer/BioNTech και την Moderna. Σύμφωνα με τους συγγραφείς, αυτό δεν είναι ένα τυχαίο πρόβλημα παραγωγής, αλλά το αποτέλεσμα ενός θεμελιώδους ελαττώματος στη διαδικασία παραγωγής και δοκιμής, το οποίο περιελάμβανε τη χρήση ενός ενζύμου ανίκανου να διασπάσει ορισμένες δομές DNA.
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!Η μελέτη, με τίτλο RNA:DNA Hybrids Survive Digestion in mRNA Vaccine Manufacturing, συντάχθηκε από τους Kevin McKernan, Charles Rixey και Jessica Rose και δημοσιεύθηκε στις 13 Ιανουαρίου. Οι ερευνητές ανέλυσαν κλειστά φιαλίδια εμβολίων από την Pfizer και την Moderna και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η ποσότητα του υπολειμματικού DNA υποεκτιμάται δομικά από τους τρέχοντες ποιοτικούς ελέγχους.
Λάθος ένζυμο, λάθος αποτέλεσμα μέτρησης
Στην παραγωγή εμβολίων mRNA, το πλασμιδιακό DNA χρησιμοποιείται ως πρότυπο για τη δημιουργία mRNA μέσω μιας λεγόμενης διαδικασίας μεταγραφής in vitro. Στη συνέχεια, αυτό το DNA πρέπει να αφαιρεθεί. Σύμφωνα με τις τρέχουσες οδηγίες, αυτό γίνεται με το ένζυμο DNase I, το οποίο αποικοδομεί το δίκλωνο DNA.
Ωστόσο, η μελέτη αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, τα υβρίδια RNA:DNA αναπόφευκτα σχηματίζουν: δομές στις οποίες το παραγόμενο mRNA επανασυνδέεται με το πρότυπο DNA. Αυτά τα υβρίδια φαίνεται να είναι σε μεγάλο βαθμό ανθεκτικά στην DNase I. Ως αποτέλεσμα, το DNA που ήταν πιο ενεργό στη διαδικασία παραγωγής – συμπεριλαμβανομένων τμημάτων του γονιδίου spike – παραμένει άθικτο.
Οι συγγραφείς καταδεικνύουν ότι ένα εναλλακτικό ένζυμο, η DNase I-XT, αποικοδομεί αποτελεσματικά αυτά τα υβρίδια. Όταν χρησιμοποιήθηκε αυτό το ένζυμο, η αποικοδόμηση του spike DNA αυξήθηκε κατά 100 έως 1000 φορές. Αυτό καταδεικνύει ότι η DNase I είναι ουσιαστικά ακατάλληλη για την παραγωγή εμβολίων mRNA, δηλώνουν οι συγγραφείς.
Περισσότερο DNA από το επιτρεπόμενο
Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τρεις διαφορετικές μεθόδους ανάλυσης: qPCR με πολλαπλούς στόχους εκκινητών, φθορομετρία με επεξεργασία RNase και αλληλούχιση Oxford Nanopore. Αρκετά μεγάλη μπουκιά. Ανάλογα με τη μέθοδο που χρησιμοποιήθηκε και την περιοχή DNA που μετρήθηκε, οι εκτιμήσεις του υπολειμματικού DNA διέφεραν περισσότερο από εκατό φορές.
Οι φθορομετρικές μετρήσεις έδειξαν ποσότητες DNA 15 έως 48 φορές υψηλότερες από το ανώτατο όριο των 10 νανογραμμαρίων ανά δόση του FDA. Επιπλέον, βρέθηκε ότι μέρος του DNA ήταν παγιδευμένο σε λιπιδικά νανοσωματίδια (LNPs), γεγονός που περιπλέκει την ανίχνευση χωρίς προεπεξεργασία.
Η αλληλούχιση νανοπόρων επιβεβαίωσε επίσης την παρουσία μακρών θραυσμάτων DNA, συμπεριλαμβανομένου ενός από τα πάνω από 5.000 ζεύγη βάσεων που περιείχαν ένα μεγάλο μέρος του γονιδίου spike. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την υπόθεση ότι το υπολειμματικό DNA στα εμβόλια αποτελείται μόνο από σύντομα, βιολογικά άσχετα θραύσματα.
Κριτική για τη στρατηγική δοκιμών των κατασκευαστών
Ένα κεντρικό σημείο κριτικής είναι ότι οι κατασκευαστές και οι ρυθμιστικές αρχές βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό σε μία μόνο δοκιμή qPCR, στοχεύοντας το λεγόμενο γονίδιο KAN (αντίσταση στην καναμυκίνη). Αυτό το γονίδιο βρίσκεται σε μια περιοχή πλασμιδίου που δεν σχηματίζει υβρίδια RNA:DNA και αποικοδομείται εύκολα από την DNase I.
Αυτό δίνει την εντύπωση χαμηλής μόλυνσης του DNA, ενώ το DNA σε άλλες περιοχές πλασμιδίου – ιδιαίτερα στην περιοχή spike – παραμένει σε μεγάλο βαθμό μη ανιχνεύσιμο. Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο η Pfizer όσο και η Moderna είχαν επικυρώσει δοκιμασίες qPCR για spike DNA, αλλά δεν τις χρησιμοποιούσαν συστηματικά για έλεγχο ποιότητας.
Πιθανές Βιολογικές Συνέπειες
Αν και η ίδια η μελέτη δεν διερευνά κλινικές επιδράσεις, οι συγγραφείς επισημαίνουν πιθανούς κινδύνους που δικαιολογούν περαιτέρω διερεύνηση. Το μακρύ DNA που συσκευάζεται σε LNPs θα μπορούσε θεωρητικά να εισέλθει στα κύτταρα, πιθανώς ακόμη και να φτάσει στον πυρήνα και να προκαλέσει ανεπιθύμητες επιδράσεις, όπως ανοσοενεργοποίηση ή ανώμαλη γονιδιακή έκφραση.
Οι δομές RNA:DNA, επίσης γνωστές ως R-loops, εμφανίζονται φυσικά στα κύτταρα, αλλά τα αυξημένα επίπεδα έχουν συνδεθεί με βλάβη στο DNA, φλεγμονή και καρκίνο. Οι συγγραφείς, επομένως, συνιστούν προσοχή και περαιτέρω έρευνα.
Τα αιχμηρά λόγια της Rose από τη συν-συγγραφέα
Η Jessica Rose δημοσίευσε ένα εκτενές άρθρο στο Substack μετά τη μελέτη, καταλήγοντας σε πιο εκτεταμένα συμπεράσματα. Γράφει ότι το πρόβλημα ήταν προβλέψιμο και γνωστό στους κατασκευαστές, εν μέρει επειδή οι ίδιοι οι ερευνητές της BioNTech περιέγραψαν σε προηγούμενες δημοσιεύσεις ότι η DNase I λειτουργεί ελάχιστα σε υβρίδια RNA:DNA.
Η Rose υποστηρίζει ότι η χρήση ακατάλληλων ενζύμων και επιλεκτικών μεθόδων δοκιμών δεν ήταν ένα αθώο λάθος, αλλά……Υποδεικνύει σκόπιμες επιλογές που κατέστησαν αδύνατη την αποτελεσματική ανίχνευση της μόλυνσης από DNA.
Συμπέρασμα
Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το υπολειμματικό πλασμιδιακό DNA στα εμβόλια mRNA υποτιμάται συστηματικά λόγω ανεπαρκών μεθόδων δοκιμών και ακατάλληλης επιλογής ενζύμων κατά την παραγωγή. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι ο τρέχων ποιοτικός έλεγχος είναι ανεπαρκής και ότι απαιτούνται αυστηρότεροι έλεγχοι.
Δεδομένης της κλίμακας στην οποία έχουν χορηγηθεί αυτά τα εμβόλια – συχνά υποχρεωτικά και σε ευάλωτες ομάδες – οι ερευνητές θεωρούν επειγόντως απαραίτητη μια διεξοδική αναθεώρηση των προτύπων παραγωγής και εποπτείας.
Views: 0