Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 55 ετών ο Αντώνης Γκούσκος | Εκείνος που υπηρέτησε με ήθος και τραγούδησε με καρδιά!
Παρασκευή 2 Μαΐου 2025
Ήταν 2 Μαΐου του 2014 όταν η Ζάκυνθος αποχαιρετούσε έναν από τους πιο αγαπητούς και σεβαστούς της ανθρώπους, τον Αντώνη Γκούσκο. Έντεκα χρόνια μετά, η μνήμη του παραμένει ζωντανή, όπως και η παρακαταθήκη του στον τόπο που αγάπησε με πάθος και υπηρέτησε με ανιδιοτέλεια.
Ο Αντώνης Γκούσκος υπήρξε μια σπουδαία φυσιογνωμία για την τοπική κοινωνία. Πρώην Δήμαρχος Αλυκών και πρώην Διευθυντής στο ΙΚΑ, ήταν ένας άνθρωπος που ενσάρκωνε τον δημόσιο λειτουργό με την παλιά, ουσιαστική έννοια. Με όραμα για την πρόοδο του τόπου, αγωνίστηκε για την ευημερία όχι μόνο του χωριού του αλλά και ολόκληρου του νησιού. Ο τρόπος που αντιμετώπιζε την ευθύνη ήταν συνώνυμος της αξιοπρέπειας και του ενδιαφέροντος για τον πολίτη, πάντα με χαμόγελο, χωρίς έπαρση και χωρίς διάθεση απόρριψης ή αποστασιοποίησης.
Όσοι τον γνώρισαν από κοντά, θυμούνται την ευγένειά του, το γνήσιο ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο, αλλά και την απαράμιλλη φωνή του – ένα ηχόχρωμα γεμάτο ζεστασιά, που δεν δίσταζε να υψώνει σε παρέες και στιγμές χαράς. Η φωνή αυτή, όπως και η παρουσία του, λείπουν σήμερα σε όλους: στους φίλους, στους συγχωριανούς, στους συνεργάτες του.
Ανάμεσά τους και ο καθηγητής φωτογραφίας και ιδρυτής της Leica Academy, Σπύρος Σκιαδόπουλος, ο οποίος από την Αθήνα έγραψε πρόσφατα ένα συγκινητικό κείμενο στη μνήμη του παλιού φίλου και συγχωριανού του, αποδίδοντάς του φόρο τιμής με λέξεις που στάζουν αλήθεια, νοσταλγία και ευγνωμοσύνη.
Εκείνος ο χαρακτηριστικός χαιρετισμός – «Διονυσάκη, τι έχουμε πάλι;» – στο γραφείο του ΙΚΑ ή στο Δημαρχείο στο Καταστάρι, δεν ήταν απλώς λόγια. Ήταν η έμπρακτη έκφραση ενός ανθρώπου που έβλεπε τον πολίτη όχι ως φορτίο αλλά ως καθήκον, και το καθήκον αυτό το τιμούσε καθημερινά, μέχρι το τέλος του.
Ο Αντώνης Γκούσκος “έφυγε αμπονώρα”, όπως λένε οι παλιοί Ζακυνθινοί, αλλά η μορφή του παραμένει άσβεστη στη συλλογική μνήμη του νησιού. Γιατί άνθρωποι σαν αυτόν δεν ξεχνιούνται. Είναι εκείνοι που κάνουν το όνομα της Ζακύνθου να ηχεί λίγο πιο καθαρά, λίγο πιο ανθρώπινα.
Και καθώς περνούν τα χρόνια, η απουσία του γίνεται ακόμη πιο αισθητή. Όχι μόνο γιατί δεν είναι πια παρών, αλλά γιατί η εποχή έχει ανάγκη από ανθρώπους σαν τον Αντώνη – με ήθος, σεμνότητα, γενναιοδωρία και ψυχή.
«Μέρα Μαγιού μου μίσεψες / Μέρα Μαγιού σε χάνω», έγραψε ο ποιητής. Μα σε τούτο το νησί, κάθε Πρωτομαγιά θα υπάρχει πάντα μια σκέψη, ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο στραμμένο προς εκείνον που πρόσφερε χωρίς τυμπανοκρουσίες και έφυγε αφήνοντας πίσω του φως.
Διονύσιος Νικολόπουλος
Views: 0