Η Γερμανία σε ύφεση και το αναπόφευκτο τέλος του ευρώ
07/02/2024
Οι οικονομικές και πολεμικές πολιτικές της ΕΕ και της Γερμανίας, καθώς και η πλήρης υποταγή στα συμφέροντα του ψηφιακού-οικονομικού συμπλέγματος και συνεπώς των ΗΠΑ, οδήγησαν σε μαζική πτώση της ευημερίας και των οικονομικών επιδόσεων. Μέχρι στιγμής, μόνο οι αγρότες που αντιτάχθηκαν το έχουν αναγνωρίσει αυτό.
Εάν ένα κυρίαρχο έθνος-κράτος πρέπει να είναι ανταγωνιστικό και να παράγει περισσότερα έσοδα (και σε κανονικές περιόδους αυτό θα ήταν φυσιολογικό), υποτιμήστε το νόμισμά σας σε σχέση με άλλα, ώστε οι πρώτες ύλες, τα αγαθά ή/και οι υπηρεσίες σας να γίνουν φθηνότερες και επομένως πιο ανταγωνιστικές στην αγορά.. Ωστόσο, εάν θέλετε να παραμείνετε το κορυφαίο σκυλί (Γερμανία), πρέπει να διορθώσετε το νομισματικό τοπίο με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι αδύνατο για άλλες χώρες να υποτιμήσουν και να επιβιώσουν άλλες δυσκολίες, όπως ο πληθωρισμός στη χώρα τους. Γι’ αυτό καταλαβαίνουμε τη λογική του Ευρώ, που οι έξυπνοι σχολιαστές πάντα έλεγαν ότι είναι ουσιαστικά το γερμανικό μάρκο με άλλο όνομα.
Ο Ιταλός ερευνητής δημοσιογράφος Cesare Sacchetti, που ίσως κάποιοι τον θυμούνται για το άρθρο του με τίτλο «Ο περίεργος θάνατος του ευρωβουλευτή Michele Rivasi, που ήθελε να μάθει την αλήθεια για το σκάνδαλο Pfizer-Von der Leyen», αναλύει την οικονομική κατάσταση της ΕΕ και της Γερμανίας.
Οι μόλις δημοσιευμένες οικονομικές στατιστικές για τη Γερμανία είναι πολύ βάναυσες με -0,7% του ΑΕΠ πέρυσι! Το ερώτημα είναι γιατί συνέβη αυτή η μεταμόρφωση και γιατί η Γερμανία, που κάποτε πρωτοστατούσε στις ευρωπαϊκές οικονομίες, είναι τώρα ο πραγματικά άρρωστος της Ευρώπης.
Η Γερμανία είχε πάντα μια οικονομική δομή επικεντρωμένη στις εξαγωγές. Στα οικονομικά, το είδος της στρατηγικής που ακολουθούν οι Γερμανοί στον αγγλόφωνο κόσμο ορίζεται από τη φράση «“beggar thy neighbor”», που μεταφράζεται ως «φτωχοποίησε τον γείτονα». Όταν μια χώρα αποφασίσει να εξάγει τα αγαθά της και όταν αποφασίσει ότι οι εξαγωγές πρέπει να είναι η κινητήρια δύναμη της οικονομίας της, αυτή η χώρα θα κάνει ό,τι μπορεί για να κάνει τα προϊόντα της πιο ανταγωνιστικά, σε βάρος άλλων.
Και είναι έτσι από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Γερμανία στήριξε την οικονομία της σε μια άκρως μερκαντιλιστική προσέγγιση που ήταν αποτέλεσμα της προτεσταντικής κουλτούρας της. Αυτό που εμπόδισε τη Γερμανία από το να υπερπληθωρίσει τις εξαγωγές της στο παρελθόν ήταν η συναλλαγματική της ισοτιμία, το διαβόητο ισχυρό γερμανικό μάρκο.
Η Γερμανία δεν μπόρεσε ποτέ να επιτύχει το επιθυμητό επίπεδο εξαγωγών επειδή το νόμισμά της είχε πολύ ισχυρή συναλλαγματική ισοτιμία σε σύγκριση με άλλα νομίσματα, όπως η ιταλική λίρα.
Γι’ αυτό η γερμανική πολιτική τάξη ανέκαθεν αναζητούσε τρόπους για να δημιουργήσει νομισματικές ενώσεις και να περιορίσει την ικανότητα άλλων χωρών να υποτιμούν τα δικά τους νομίσματα και να κάνουν τα προϊόντα τους φθηνότερα.
Οι λίγο παλιότεροι αναγνώστες θα θυμούνται σε αυτό το πλαίσιο ότι στις δεκαετίες του 1970 και του 1980 γεννήθηκε το περιβόητο EMS (Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα), μια ένωση σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών που μπορεί να περιγραφεί ως ο πρόδρομος του ευρώ. Το ’79 έως το ’99, και εισήχθη από τον Βρετανό παγκοσμιοποιητή και Εργατικό Ρόι Τζένκινς, ο οποίος υπηρέτησε για ένα διάστημα ως Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ήταν μέρος της βρετανικής συμμορίας των τεσσάρων.]
Οι χώρες που ήταν μέρος του ΕΝΣ υπόκεινταν σε ένα σύστημα σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών. Αυτό το σύστημα παρείχε περιθώριο ευελιξίας έως και 2,25% για όλα τα μέλη, με εξαίρεση την Ιταλία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ισπανία και την Πορτογαλία, που θα μπορούσαν αντ’ αυτού να υποτιμήσουν το νόμισμά τους έως και 6% έναντι άλλων ευρωπαϊκών νομισμάτων.
Η γερμανική βιομηχανική ελίτ ήθελε να καταστείλει την ανάπτυξη της Ιταλίας
Το να κρατήσει σε αυτό το κλουβί άλλες χώρες, ειδικά την Ιταλία, ήταν εξαρχής ο στόχος της μερκαντιλιστικής Γερμανίας, η οποία κατά κάποιον τρόπο χρειαζόταν κανόνες βασισμένους σε μέτρα για να κερδίσει το παιχνίδι.
Και ήταν πράγματι, κυρίως χάρη στη βοήθεια της άρχουσας τάξης, εκείνης της Πρώτης Δημοκρατίας, που έφερε στη Γερμανία την ευελιξία της λίρας και την ανεξαρτησία της Τράπεζας της Ιταλίας από το Υπουργείο Οικονομικών το 1981, όταν ο Andreatta, Υπ. οικονομικών, και ο Ciampi, Διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας, αποφάσισαν μέσω της ιδιωτικής τους αλληλογραφίας να στερήσουν από το κράτος τη δυνατότητα να ελέγχει την κεντρική του τράπεζα. …..
Το νέο νόμισμα που εισάγεται στην ΕΕ ονομάζεται ευρώ, αλλά δεν είναι τίποτα άλλο από ένα συγκαλυμμένο νόμισμα του γερμανικού μάρκου.
tkp.at
Views: 0