Ο Κωνσταντίνος Κανάρης (Πάργα 1790 – Αθήνα 2 Σεπτεμβρίου 1877) Χαζάρος απο την Βενενία
Όλοι όσοι πρόδωσαν την Ελλάδα και τους Έλληνες μαζεμένοι σε ένα άρθρο κόλαφο!!! Ένα συγκλονιστικό άρθρο/έρευνα ενός άξιου Έλληνα!!! Γ’ ΜΕΡΟΣ
Και τώρα στα πολυ δύσκολα , που ισως κάποιους ηθελημένα παραπλανησα , μιας και πραγματικά γνωριζα εκ των προτέρων , πως οποίος διαβάσει αυτήν την αναρτηση , η θα με προσαψει βαριές κατηγορίες περί ασυναρτησίας , η θα με συνχαρει για την οποία γενναιότητα , που τολμω να προσβάλω την Ιστορια ενός ολοκληρου Έθνους !
Ο Κωνσταντίνος Κανάρης (Πάργα 1790 – Αθήνα 2 Σεπτεμβρίου 1877), είχε πραγματικό του όνομα Κωνσταντής Σπηλιωτέας, γιός του Νικολάου και κατάγονταν από Χαζάρικη οικογένεια της Βενετίας, αν και αυτό προσπάθησε να το κρατήσει κρυφό, λέγοντας επίσης ότι κατάγεται από το νησί της γυναίκας του τα Ψαρά. O ίδιος ο Κωνσταντίνος Κανάρης στα απομνημονεύματά του αναφέρει «τώρα περνάμε από τη γενέτειρά μου την Πάργα». Ο ιστορικός Δημήτριος Γατόπουλος (1891-1956) μελέτησε τα οικογενειακά αρχεία της οικογένειας Κανάρη και δημοσίευσε ιστορική μελέτη στην εφημερίδα Εστία, στο φύλλο της14ης Ιουλίου 1937.
Στα οικογενειακά αυτά αρχεία περιλαμβάνεται και το μυστικό ημερολόγιο του Κωνσταντίνου Κανάρη το οποίο άνοιξε ο δισέγγονός του, συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Θεμιστοκλή Κανάρης. Από αυτά ο συγγραφέας συμπεραίνει πως ο Κωνσταντίνος Κανάρης δεν είχε γεννηθεί στα Ψαρά, όπως ψευδώς προπαγανδιζόταν, αλλά στην Πάργα όπου έζησε μέχρι την ηλικία των 15 ετών, το Σεπτέμβριο του 1790 και στην συνέχεια εγκαταστάθηκε, στο νησί των Ψαρών. Πάππους του Κ. Κανάρη – Σπηλιωτέα, ήταν ο Θεμιστοκλής και πατέρας του ο Νικόλαος Σπηλιωτέας.
Από την μελέτη των ημερολογίων της οικογένειας Κανάρη, «διευκρινίζεται ότι η νεοελληνική οικογένεια Κανάρη υπήρξε συνέχεια της Χαζάρικης οικογενείας Σπηλιωτέα, κλάδου της οποίας τα μέλη, τιτλούχοι των Βενετών και Γενουησίων αρχόντων απαντώνται εν δράσει περί το 1200. Ο Κωνσταντίνος φέρεται ως ήρωας της Επανάστασης του 1821, (εξαιτίας της πυρπόλησης της Τουρκικής ναυαρχίδας του Καρά Αλή, στις 6 Ιούνιου του 1822, στο λιμάνι της Χίου), αλλά η πολιτική του καριέρα δεν έχει κάτι το ηρωϊκό, αντίθετα μόνο επέβαλε τυραννία και θλίψη στον Ελληνικό Λαό.
Υπήρξε μέλος της Χαζάρικης Τριανδρίας, (που κυβέρνησε προσωρινά μετά την παραίτηση του Όθωνα), μαζί με τον Δημήτριο Βούλγαρη και τον Μπενιζέλο Ρούφο. Και τα τρία μέλη της Χαζάρικης αυτής Τριανδρίας συνέχισαν και έγιναν πρωθυπουργοί της Ελλάδος για μεγάλα χρονικά διαστήματα μέχρι τα βαθειά τους γεράματα, έχοντας διαλύσει οικονομικά την χώρα και δημιουργώντας της άπειρα προβλήματα! Η αλήθεια δυστυχως είναι αυτή και λυπαμε ειλικρινά που θα βγουνε πολλοί ιστορικοί γνωστές να προσβάλουν με τον χειροτερο τρόπο τα γραφωμενα. Θέλω να γνωριζεται πως δεν προσπαθώ ειδικά αυτες τις συγκεκριμένες στιγμές να κερματισο καθε τη πατριωτικό.
Του εναντίων ο σκοπός μου είναι ακριβώς ο αντίθετος !!! Κάποιοι σκοπίμως μας θέλουν να μην γνωρίζουμε και επιμελώς μας αποκρύπτουν κάθε τι που αφορά αυτους και την φάρα τους, και το πως δόλιος ο καθε ένας από αυτους εβαλε και το δικό του λιθαρακι, στην μόνιμη σκλαβιά αυτου του τόπου, και του πανάξιου Λαού του! ( θα παρακαλέσω οποίοι θελήσουν να σχολιάσουν, να διαβάσουν πολυ προσεκτικά την μετέπειτα ιστορία του… ήρωα μας και να αναλογιστούν γιατί τον έβαλα στο κάδρο σαν τον όγδοο Χαζαρο Εβραίο.)
Θέλω να γνωρίζετε ότι όσο αμφισβητείται την αλήθεια, αυτή θα σας πληγωνει όλο και ποιο πολυ !!!!! Ενατος Χαζαροεβραιος πρωθυπουργος !!!!!! Ο λεβέντης (5 Σεπτεμβρίου 1847 – 8 Μαρτίου 1848) Κίτσος Τζαβέλας !!!!
Ο Κίτσος Τζαβέλας, (Σούλι, 1800 – Αθήνα, 9 Μαρτίου 1855), ήταν δευτερότοκος γιος του Φώτου Τζαβέλα και εγγονός του Λάμπρου Τζαβέλα, (αρχηγός της Σουλιώτικης φάρας των Τζαβελαίων) και της Μόσχως. Γεννήθηκε στο Σούλι, αλλά μέχρι 19 χρονών, (1820), μεγάλωσε στην Κέρκυρα και στην συνέχεια επέστρεψε στο Σούλι.
Ο Κίτσος Τζαβέλας, (Σούλι, 1800 – Αθήνα, 9 Μαρτίου 1855), ήταν δευτερότοκος γιος του Φώτου Τζαβέλα και εγγονός του Λάμπρου Τζαβέλα, (αρχηγός της Σουλιώτικης φάρας των Τζαβελαίων) και της Μόσχως. Γεννήθηκε στο Σούλι, αλλά μέχρι 19 χρονών, (1820), μεγάλωσε στην Κέρκυρα και στην συνέχεια επέστρεψε στο Σούλι.
Για την προέλευση της φάρας των Τζαβελαίων δεν υπάρχουν πληροφορίες πριν την γέννηση του Λάμπρου Τζαβέλα (1745). Είναι γεγονός ότι ο Κίτσος Τζαβέλας πολέμησε υπέρ της Ελευθερίας της Ελλάδας, σε αρκετές μάχες κατά την Ελληνική επανάσταση του 1821, όμως η φάρα των Τζαβελαίων φαίνεται ότι ήταν φάρα αρκετά διαφορετική απο τις υπόλοιπες φάρες του Σουλίου που ήταν ξεκάθαρα υπέρ της Ελληνικότητας, (Ζάρμπα Ζέρβα, Μπότσαρη, Καραμπίνη, Κουτσονίκα), η οποία διατηρούσε σχέσεις με τους Χαζάρους.
Στο συμπέρασμα αυτό οδηγούν τα εξής γεγονότα:
1) Το 1792 ο διαβόητος Αλή πασάς των Ιωαννίνων κάλεσε τον Λάμπρο Τζαβέλα για να τον βοηθήσει στην εκστρατεία του, κατά του Αργυροκάστρου. Ο Λάμπρος και το παιδί του ο Φώτος και 70 άλλοι Σουλιώτες, παρά τη γνώμη των άλλων Σουλιωτών οι οποίοι ήταν εντελώς αντίθετοι στον τουρκαλβανό (Χαζάρο), πήγαν να βοηθήσουν τον Αλή πασά. Ο Λάμπρος Τζαβέλας με την φάρα του, πέρασε από το χωρίο Ζίτσα και από εκεί πήγε στα Γιάννενα.
Τότε ο Αλή πασάς επιτέθηκε στο Σούλι, χωρίς όμως να μπορέσει να το καταλάβει. Τις επιθέσεις του όμως τις απέκρουσαν με ηρωισμό και τόλμη οι άλλοι Σουλιώτες κι έτσι κατέφυγε στο δόλο. Ελευθέρωσε από τα Γιάννενα τον Λάμπρο, κρατώντας όμηρο τον Φώτο, και τον έστειλε να του παραδώσει το Σούλι. Μα όταν εκείνος έφτασε στο Σούλι του έγραψε το παρακάτω ιστορικό γράμμα: «Χαίρομαι που γέλασα έναν δόλιο σαν και σένα. Είμαι δω για να διαφεντέψω το Σούλι. Αν ο γιος μου δεν είναι πρόθυμος να πεθάνει για την πατρίδα, δεν είναι άξιος να ζήσει και να γνωρίζεται για γιος μου».
Ο Αλή πασάς ρίχτηκε με λύσσα τον Ιούλιο του 1792 ενάντια στο Σούλι με μεγάλες δυνάμεις. Νικήθηκε όμως πάλι και ντροπιασμένος δέχτηκε ειρήνη κι άφησε ελεύθερους τους 70 Σουλιώτες και τον Φώτο. Στη μάχη αυτή όμως ο Λάμπρος πέθανε από τις πληγές του. Τα γεγονότα αυτά δείχνουν ότι υπήρχε σχέση μεταξύ Αλή πασά και οικογένειας Τζαβελαίων, άσχετα αν τελικά ο Λάμπρος Τζαβέλας αγωνίστηκε εναντίον του στο τέλος, είναι απορίας άξιο, πώς οι 70 Σουλιώτες και ο Φώτος, έμειναν άθικτοι όλο αυτό το διάστημα, που υποτίθετο ότι πολεμούσε με λύσσα εναντίον των Σουλιωτών.
Το ιστορικό γράμμα του Λάμπρου Τζαβέλα, αν διαβαστεί προσεκτικά δείχνει ότι ο Λάμπρος ήθελε να διαφεντέψει το Σούλι…και παρόλο που χαρακτήρισε τον Αλή πασά “δόλιο“ και ανέφερε για τον Φώτο, ο Φώτος δεν έπαθε τίποτε από τον πασά, παρόλο που σε άλλες περιπτώσεις ο δόλιος πασάς ήταν ανελέητος. Να μην ξεχνάμε επίσης ότι ο Αλή πασάς, αποστάτησε από την Οθωμανική αυτοκρατορία για να φτιάξει δικό του κράτος, με τις ευλογίες όλων των Χαζάρων της Ευρώπης, και γι’ αυτόν τον λόγο τελικά εκτελέστηκε.
2) Να μείνουμε επίσης στην σχέση των Τζαβελαίων με το χωριό Ζίτσα. Η Ζίτσα ήταν ένα ιδιαίτερο κεφαλοχώρι των Ιωαννίνων που είχε πάντα στενές σχέσεις με τους Χαζάρους του Βυζαντίου και απολάμβανε πολλά προνόμια από τους Οθωμανούς. Από το 1430 έως το 1788 ήταν υπό την προστασία της βαλιδέ σουλτάνας (η μητέρα του εκάστοτε σουλτάνου), ενώ στη συνέχεια αφιερώθηκε στα καθιδρύματα της Μέκκας μέχρι την απελευθέρωση.
3) Υπήρχε μια σχέση μεταξύ Τζαβελαίων – Σουλιωτών και Ενετών, η οποία είχε αρχίσει κατά τον Ενετοτουρκικού πολέμου (1684-1699), φάνηκε το 1731 – 1732, όταν οι Ενετοί ξεσήκωσαν τους Σουλιώτες κατά τον Οθωμανών. Επίσης το ότι ο Κίτσος Τζαβέλας μεγάλωσε μέχρι την ενηλικίωση του στην Κέρκυρα και κατά το 1822 πήγε στην Πίζα, ο Όθωνας τον έκανε αντιστράτηγο και κυρίως υπασπιστή του, έγινε υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Κωλέττη, Πρωθυπουργός στις 5 Σεπτεμβρίου του 1847 και τελικά μετά την πρωθυπουργία του, το 1848 έγινε πάλι υπουργός Στρατιωτικών επί κυβερνήσεως Γεωργίου Κουντουριώτη, δείχνει τους ιδιαίτερους δεσμούς του Κίτσου Τζαβέλα με τα Χαζάρικα κέντρα εξουσίας.
Αυτά τα ολιγα , και συνεχιζω να σας ενημερώνω , αλλα εσείς αποφασίζετε αν όλα αυτά που διαβάζετε , έχουν μια βάση η είναι ένα ακόμη αποκυημα της φαντασίας μου !!!! Το εν λόγο κείμενο θέλω να το αφιερώσω σε ένα συγκεκριμένο φίλο . Evanthia Dimitriadou ,σε ευχαριστω .
Ο δέκατος κατά σειρα ΧαζαροΕβραιος αποτελεί και την αρχή της διάλυσης μιας πραγματικα γνήσιας προσπάθειας για απελευθέρωση ! Πρώτον γιατί δημιούργησε έναν Εμφύλιο Πόλεμο μεταξύ των Ελλήνων με μοναδικο σκοπό την εξόντωση ενός από τους λίγους πραγματικά Έλληνες εκεινης τις συγκεκριμένεις στιγμής τον Θεοδωρο Κολοκοτρωνη τον όποιον και κέρδισε χαρης της τεράστιας περιουσία του και φυλακισε τον Ήρωα μας στην Ύδρα με τα γνωστά μετέπειτα αποτελέσματα !
Αυτος ο προδότης ονομάζεται Γεώργιος Κουντουριώτης (Ύδρα 1782 – 13 Μαρτίου 1858), ήταν γιός του Ανδρέα Κουντουριώτη, γόνος πολύ πλούσιας οικογένειας κοτζαμπάσηδων, (στενοί συνεργάτες των Οθωμανών και φοροεισπράκτορες τους), της Ύδρας με αρχικό οικογενειακό επώνυμο Ζέρβα, που είχαν καταγωγή από το Κρανίδι της Πελοποννήσου.
Ο πατέρας του Γεωργίου Κουντουριώτη Ανδρέας, διέμεινε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Γένοβα, (χαζάρικο κέντρο). Η οικογενειακή περιουσία της οικογένειας Κουντουριώτη την εποχή εκείνη υπολογίζεται σε 800.000 ασημένια κολονάτα (δίστηλα) της Ισπανίας, (ένα κολονάτο περιείχε 25.561 g καθαρού ασημιού), δηλαδή περίπου 20,5 τόνους καθαρού αργύρου, ποσό ασύλληπτο για την εποχή εκείνη! Το φθινόπωρο του 1823 ο Γεώργιος Κουντουριώτης συνασπίζεται με τους χαζάρους Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, Ιωάννη Κωλέττη και με την βοήθεια και χρηματοδότηση – δάνειο των χαζαροσαξώνων Άγγλων προκαλούν τον λεγόμενο “Εμφύλιο Ελληνικό Πόλεμο“ της περιόδου 1823 – 1825, κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Τον “Εμφύλιο Ελληνικό Πόλεμο“ είχε προετοιμάσει ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος οργανώνοντας την Β’ Εθνοσυνέλευση στο Άστρος Κυνουρίας (10 Απριλίου – 30 Απριλίου 1823), όπου κατάργησε την Αρχιστρατηγία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Στα τέλη Νοεμβρίου 1823 η τριάδα των χαζάρων, (Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, Ιωάννη Κωλέττης, Γεώργιος Κουντουριώτης), καταφεύγει στο Κρανίδι και κάνει δική της παράνομη Κυβέρνηση με πρόεδρο τον Γιώργο Κουντουριώτη. Η νόμιμη Κυβέρνηση, (Έλληνες αγωνιστές), έχει έδρα την Τρίπολη.
Στον “Εμφύλιο Ελληνικό Πόλεμο“ οι αντίπαλες παρατάξεις ήταν οι Έλληνες ήρωες και αγωνιστές του Αγώνα εναντίον των Οθωμανών, (Δημήτριος Υψηλάντης, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Δημήτριος Πλαπούτας, Νικηταράς και άλλοι ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης) και οι Καθοδηγούμενοι από τους Χαζάρους, κοτζαμπάσηδες της Πελοποννήσου και της Ύδρας (Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, Ιωάννης Κωλέττης και Γεώργιος Κουντουριώτης), οι οποίοι ενώ ήταν χρηματισμένα πειθήνια όργανα των Άγγλων χαζαρασαξόνων, προσποιούνταν τους αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης και με τα χρήματα που πήραν με την μορφή δανείου από την Αγγλία της Τράπεζας του Rothschild, αγοράζουν μισθοφόρους από την Ρούμελη, δωροδοκούν κάποιους Έλληνες αγωνιστές και κατορθώνουν να τελικά επιβληθούν και να ηγηθούν της Ελληνικής Επανάστασης.
Όσα χρήματα δε σπαταλήθηκαν στον εμφύλιο, δόθηκαν στους Υδραίους ως αποζημίωση για τον πόλεμο, κρατώντας οι Κουντουριωταίοι τη μερίδα του λέοντος για τον εαυτό τους. Συνέλαβαν τον Κολοκοτρώνη και τον φυλάκισαν στην Ύδρα. Η ηγεσία των Χαζάρων προκάλεσε πολλά δεινά στους Έλληνες και την Επανάσταση, κατά την διάρκεια του σκοτώθηκαν ή δολοφονήθηκαν ηρωικές μορφές του Αγώνα, (Παπαφλέσσας, Πάνος Κολοκοτρώνης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, κ.α.), έπεσε το Μεσολόγγι, κατεστάλη η Ελληνική Επανάσταση στην Κρήτη, η μισή Πελοπόννησος καταλείφθηκε από τις δυνάμεις του Ιμπραήμ και οι Έλληνες έπαθαν πολλές καταστροφές από τους Οθωμανούς.
Τον Απρίλιο του 1826, η Γ΄ Εθνοσυνέλευση που άρχισε τις εργασίες της στην Επίδαυρο και τις συνέχισε στην Τροιζήνα, απογύμνωσε τον Γεώργιο Κουντουριώτη από τα αξιώματά του. Αλλά αυτός αντιστάθηκε με πείσμα στην εκλογή του Καποδίστρια ως κυβερνήτη. Οι Κουντουριώτες, ο Μαυροκορδάτος, ο Κωλέττης αντιλαμβάνονταν πως ο Καποδίστριας θα ήταν πολιτικός με πυγμή, που δεν θα θύμιζε τον Δημήτριο Υψηλάντη, και πως θα έχαναν τα τρανά αξιώματα.
Τελικά όμως ψηφίστηκε η πρόταση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και ο Καποδίστριας ήρθε στην Ελλάδα. Η Ύδρα ήταν το πρώτο και δυναμικότερο αντικαποδιστριακό κέντρο. Εκεί κατέφευγαν οι δυσαρεστημένοι, οι αντιπολιτευόμενοι, οι υπονομευτές και συνωμότες. Οι Κουντουριώτηδες, όπως και οι Μαυρομιχαλαίοι, δεν εννοούσαν να ξεχάσουν τα παλιά τους προνόμια ή να πληρώσουν τους φόρους που τους αναλογούσαν. Έτσι, καλλιεργήθηκε βαρύ κλίμα κατά του Καποδίστρια μέχρι που δολοφονήθηκε. Για τη δολοφονία δεν πρέπει να θεωρούνται άμοιροι ευθυνών οι Κουντουριώτηδες, όπως και για τη δολοφονία του Αντ. Οικονόμου, τον οποίο σκότωσαν οι μισθοφόροι του Ανδρέα Λόντου στον Ξεριά, έξω από το Άργος.
Στη διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα κατέλαβε υψηλά αξιώματα και το 1837 διορίσθηκε Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, εκλέχτηκε πληρεξούσιος Ύδρας στην Εθνοσυνέλευση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, βουλευτής και γερουσιαστής, ενώ το 1858 που πέθανε ήταν Πρόεδρος της Γερουσίας. Εγγονός του Γεωργίου Κουντουριώτη ήταν ο ναύαρχος των βαλκανικών πολέμων Παύλος Κουντουριώτης, ο οποίος στήριξε τον Χαζάρο Ελευθέριο Βενιζέλο μαζί με τον στρατηγό Παναγιώτη Δαγκλή (1916-1917) και αργότερα έγινε ο πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας (1924).Η πραγματική αιτία για να τον ψάξω είναι μια φίλη μας που μου το έθεσε σαν ερώτηση και την ευχαριστω γιαυτο ! Κλείνοντας την ανάρτηση μου , θέλω να σας μεταφέρω πως όταν ερευνάς σε βάθος , δεν υπάρχει περιπτώση να μην βρεις την πραγματική αλήθεια !
Ενδέκατος ! Αντώνιος Κριεζής (1796 -1η Απριλίου 1865), γιος του Δημητρίου Κριεζή.
Το αρχικό όνομα της Οικογένειας, περί το 1604, ήταν Δέδες. Η Οικογένεια Δέδε καταγόταν από τα Κριεζά της Ευβοίας και μέλη της μετοίκησαν στην Ύδρα, στο Κρανίδι, στην Αίγινα και τον Πόρο.
Τα Κριεζά είναι χωριό που κατοικήθηκε από Αρβανίτες και Βενετσιάνους, (ανατολικά του χωριού βρίσκονται τα ερείπια Βενετσιάνικου Πύργου), την εποχή της Ενετοκρατίας περί το 1204, (Δ’ Σταυροφορία κατά της Κωνσταντινούπολης). Η οικογένεια Κριεζή – Δέδε, θεωρείται αρβανίτικης καταγωγής. Το 1824 παντρεύτηκε με την Κυριακούλα Βούλγαρη, κόρη του μπέη της Ύδρας Γεωργίου Βούλγαρη.
Το 1836 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και διορίστηκε υπουργός των Ναυτικών στην Κυβέρνηση Άρμανσπεργκ, θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1843. Στη διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα προβιβάστηκε στο βαθμό του αντιναυάρχου και έγινε ο πρώτος αξιωματικός του Ελληνικού ναυτικού με αυτό τον βαθμό, ενώ ονομάστηκε αυλάρχης του. Στις 12 Δεκεμβρίου 1849 διαδέχτηκε τον Κωνσταντίνο Κανάρη στην πρωθυπουργία, ως επιλογή του βασιλιά Όθωνα, και επικράτησε στις εκλογές το Σεπτέμβριο του 1850, οι οποίες προκηρύχθηκαν με διάταγμα που υπέγραψε η βασίλισσα Αμαλία, λόγω της απουσίας του βασιλιά στο εξωτερικό.
Στην διάρκεια της πρώτης πρωθυπουργίας του το 1850, έλυσε το εκκλησιαστικό ζήτημα, με την ανακήρυξη του αυτοκέφαλου, (καθεστώς εκκλησίας της οποίας ο αρχιεπίσκοπος δεν υποβάλει αναφορά σε κάποιον άλλον προκαθήμενο επίσκοπο), της Ελληνικής Εκκλησίας. Στη διάρκεια της θητείας του, τον Απρίλιο του 1850, συνέβηκαν και τα γεγονότα που είχαν σχέση με τον Εβραϊκής καταγωγής Δαυίδ Πατσίφικο. Ανέλαβε μέγας αυλάρχης του βασιλικού οίκου και παράλληλα ονομάστηκε επίτιμος υπασπιστής του βασιλιά, σύμβουλος του επί Ναυτικών Θεμάτων και υποναύαρχος.
Συνεχίζετε
Views: 0