Βρετανία: 250.000 νεαρά κορίτσια βιάστηκαν συστηματικά από συμμορίες Πακιστανών
Η έκθεση για τις συμμορίες βιασμών, που δημοσιεύτηκε από τον Βρετανό βουλευτή Rupert Lowe, αποκαλύπτει ένα από τα πιο φρικτά σκάνδαλα που έχει γνωρίσει ποτέ το Ηνωμένο Βασίλειο: τουλάχιστον 250.000 ευάλωτα νεαρά κορίτσια κακοποιήθηκαν, βιάστηκαν και διακινήθηκαν συστηματικά επί δεκαετίες από κυρίως πακιστανικές μουσουλμανικές συμμορίες — ενώ οι αρχές, τα σχολεία και η αστυνομία σκόπιμα έβλεπαν τα μάτια τους αλλού.
Ένα έγκλημα που είναι γνωστό εδώ και δεκαετίες
Τα γεγονότα δεν είναι καινούργια, αλλά η κλίμακα είναι καταστροφική. Σύμφωνα με την έκθεση, η οργανωμένη κακοποίηση ξεκίνησε ήδη από τη δεκαετία του 1950 και έκτοτε έχει εξαπλωθεί σε δεκάδες πόλεις σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Πόλεις όπως το Ρόδεραμ, το Ρότσντεϊλ, η Οξφόρδη, το Ντέρμπι και το Τέλφορντ έχουν απασχολήσει στο παρελθόν τα νέα λόγω τοπικών ερευνών, αλλά η συνολική εικόνα είναι ακόμη πιο σοβαρή από ό,τι είχε αρχικά θεωρηθεί. Αυτό που ξεχωρίζει είναι ότι οι αρχές γνώριζαν την κατάσταση από την αρχή. Οι αστυνομικές αναφορές, οι αναφορές από κοινωνικούς λειτουργούς και οι μαρτυρίες από θύματα έφταναν επανειλημμένα στους τοπικούς αξιωματούχους – και αγνοούνταν συστηματικά ή θάβονταν.
Θύματα ηλικίας μόλις τεσσάρων ετών
Η φρίκη αυτού που περιγράφεται στην έκθεση ξεπερνά αυτό που μπορεί να φανταστεί ο μέσος πολίτης. Τα θύματα ήταν μερικές φορές μόλις τεσσάρων ετών. Τα κορίτσια δελεάζονταν με προσοχή, δώρα και ναρκωτικά, μετά τα οποία βιάζονταν συστηματικά, βασανίζονταν, δίνονταν σε άλλους άνδρες και αντιμετωπίζονταν ως ιδιοκτησία. Πολλά κρατούνταν υπό έλεγχο με τη βία, απειλούνταν με τη ζωή τους ή με τη ζωή μελών της οικογένειάς τους αν απειλούσαν να μιλήσουν. Μερικά θύματα κακοποιούνταν για χρόνια χωρίς να παρέμβει ούτε ένας ενήλικας στην εξουσία. Η κυβέρνηση επέλεξε την πολιτική ορθότητα έναντι της ασφάλειας των παιδιών.
Αυτό είναι το σημείο όπου η έκθεση χτυπά ιδιαίτερα σκληρά: η αποτυχία δεν ήταν ανικανότητα, ήταν μια σκόπιμη επιλογή. Αστυνομικοί, τοπικοί διοικητές και προσωπικό σχολείων που σήμαναν συναγερμό φιμώθηκαν. Ο λόγος; Ο φόβος μήπως χαρακτηριστούν ρατσιστές. Οι δράστες σχεδόν πάντα ανήκαν στην ίδια εθνοτική κοινότητα – κυρίως άνδρες πακιστανικής καταγωγής – και αυτό το γεγονός καθιστούσε το θέμα πολύ ευαίσθητο για να το αντιμετωπίσουν οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα ίδια τα θύματα απορρίφθηκαν ως «προβληματικά» ή «αναξιόπιστα», ενώ οι κακοποιητές τους παρέμειναν ατιμώρητοι. Η πολιτική ορθότητα έτσι ουσιαστικά έγινε ασπίδα για τη δομική εγκληματικότητα.
Η θεσμική αποτυχία σε όλα τα επίπεδα
Η έκθεση σκιαγραφεί μια συγκλονιστική εικόνα για το πόσο βαθιά ριζωμένη ήταν η αποτυχία. Σε τοπικό επίπεδο, οι εσωτερικά παραγόμενες αναφορές για κακοποίηση συγκαλύφθηκαν. Οι αστυνομικές δυνάμεις ταξινόμησαν τις αναφορές κακοποίησης ως χαμηλής προτεραιότητας ή τις απέρριψαν ως «καυγάδες μεταξύ νέων». Οι κοινωνικές υπηρεσίες επανέφεραν τα κορίτσια σε καταστάσεις που γνώριζαν ότι ήταν επικίνδυνες. Και σε εθνικό επίπεδο; Εκεί, το πρόβλημα δεν αναγνωρίστηκε για δεκαετίες ως ένα συστημικό σκάνδαλο κακοποίησης που διευκολύνθηκε από την κυβέρνηση. Η Έκθεση Jay του 2014 – η οποία ήδη προκάλεσε εθνικό σοκ εκείνη την εποχή – αποδεικνύεται εκ των υστέρων ότι είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου.
Ο Ρούπερτ Λόου σπάει τη σιωπή
Είναι αξιοσημείωτο ότι τελικά ένα μέλος του Κοινοβουλίου κάνει την αποφασιστική κίνηση και δημοσιεύει αυτήν την έκθεση. Ο Ρούπερτ Λόου παρουσιάζει την έκθεση ως έκκληση για μια ευρεία εθνική έρευνα, με την εξουσία να επιβάλει και πραγματικές συνέπειες. Ο Λόου υποστηρίζει ότι η τρέχουσα πολιτική κουλτούρα εξακολουθεί να είναι πολύ απρόθυμη να κατονομάσει τις σκληρές αλήθειες. Η έκθεσή του κατονομάζει ρητά το εθνικό υπόβαθρο των ομάδων των δραστών – κάτι που τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και οι κυβερνήσεις υποβάθμισαν ή απέφυγαν συστηματικά. Αυτή η απόκρυψη, καταλήγει, έχει διαιωνίσει την κακοποίηση.
Τι πρέπει να συμβεί τώρα;
Η έκθεση ζητά μια πλήρως ανεξάρτητη εθνική έρευνα, απαλλαγμένη από πολιτικά συμφέροντα, με πλήρη διαφάνεια σχετικά με το ποιος γνώριζε τι και πότε. Τα θύματα απαιτούν αναγνώριση και δικαιοσύνη εδώ και χρόνια. Πολλοί από αυτούς είναι πλέον ενήλικες και εξακολουθούν να φέρουν τα σημάδια από αυτό που τους συνέβη. Η έκθεση είναι ένα κατηγορητήριο – όχι μόνο εναντίον των δραστών, αλλά και εναντίον ενός συστήματος που τους διευκόλυνε σιωπώντας. Το ερώτημα που παραμένει είναι: για πόσο καιρό μπορεί μια δημοκρατική χώρα να συνεχίσει να ανέχεται αυτό το είδος θεσμικής αποτυχίας πριν επιβληθεί τελικά η πραγματική λογοδοσία;
Η έκθεση είναι ένα έγγραφο που πρέπει να διαβαστεί από όποιον πιστεύει ότι οι κυβερνήσεις υπάρχουν για να προστατεύουν τους πολίτες — και όχι για να προστατεύουν τους εαυτούς τους εις βάρος των πιο ευάλωτων στην κοινωνία.
Views: 2
