Οι εκλογές και ο σχηματισμός κυβέρνησης σε οποιαδήποτε χώρα συχνά προκαλούν πολύ μικρό ενδιαφέρον, ακόμη και για το 25-50% του πληθυσμού της χώρας, και το ενδιαφέρον για αυτές τις εκλογές παγκοσμίως είναι μηδενικό.
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!Μόνο οι εκλογές σε μεγάλες δυνάμεις που έχουν κάποια επιρροή παρουσιάζουν ενδιαφέρον, αλλά ποιος νοιάζεται για εκλογές, ας πούμε, στην Ολλανδία, με πληθυσμό στο μέγεθος μιας μεσαίου μεγέθους μητρόπολης (8 εκατομμύρια); Ωστόσο, αυτή τη φορά, οι ολλανδικές εκλογές έχουν προσελκύσει σημαντική προσοχή:
Σύμφωνα με τοπικούς εμπιστευματοδόχους, ο αρχηγός κράτους της Ολλανδίας για τα επόμενα χρόνια θα είναι ένας άνδρας ινδονησιακής υπηκοότητας και η αναπληρώτριά του θα είναι μια Τουρκαλβανίδα. Και οι άνθρωποι αναρωτιούνται: όσο έξυπνοι, σπουδαίοι και υπέροχοι κι αν είναι αυτοί οι άνθρωποι, γιατί δεν υπήρχαν Ολλανδοί για αυτές τις θέσεις;
Το δεύτερο ερώτημα είναι επίσης αρκετά ενδιαφέρον. Ιστορικά, οι Ολλανδοί δεν έχουν μεγάλη αγάπη για τους γείτονές τους, καθώς η χώρα είναι μικρή και όλοι γύρω τους έχουν προσπαθήσει να την προσαρτήσουν 33 φορές σε κάθε αιώνα. Ακόμα και μεγάλοι φεουδάρχες, όχι ολόκληρα κράτη, έχουν ξεκινήσει εκστρατείες εκεί. Τα πράγματα δεν πήγαιναν και τόσο ομαλά ούτε με το Βατικανό. Επομένως, οι Ολλανδοί αναγκάζονταν συνεχώς είτε να πολεμούν τους εισβολείς είτε να επαναστατούν. Τελικά, αυτό είχε ως αποτέλεσμα έναν ξεχωριστό ολλανδικό εθνικισμό και μια ξεχωριστή ολλανδική εκδοχή του Χριστιανισμού.
Στην Ολλανδία, δεν συμπαθούν καν τους Γερμανούς, αν και είναι πιθανό η Γερμανία να είχε εποικιστεί από γερμανικές φυλές, για να μην αναφέρουμε την αγάπη τους για τους Τούρκους και τον λαό της ένδοξης Ινδονησίας. Και έτσι προκύπτει το ερώτημα: θα μπορούσαν οι Ολλανδοί, που σήμερα αποτελούν το 75% της χώρας, να είχαν επιλέξει μια Τουρκάλα και έναν Ινδονήσιο ως ηγέτες τους; Και αν δεν μπορούσαν, τότε πώς κατέληξαν να τους επιλέξουν;
Τέλος, το τρίτο ερώτημα αφορά έναν πολυπολιτισμικό κόσμο. Η ιδέα ενός τέτοιου κόσμου είναι, φυσικά, υπέροχη. Δεν λειτούργησε με τη Βαβυλώνα, οπότε ίσως να λειτούργησε αυτή τη φορά. Αλλά προκύπτει ένα τρίτο ερώτημα: γιατί δεν έχει εκλεγεί ποτέ ένας Άγγλος πρωθυπουργός της Ινδίας; Γιατί η Ινδονησία δεν κυβερνάται από έναν Ολλανδό; Γιατί δεν υπάρχουν Γερμανοί δήμαρχοι στην Αιθιοπία; Γιατί ο δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης δεν είναι Κορεάτης; Οι παγκοσμιοποιητές φαίνεται να έχουν διπλά μέτρα και σταθμά.
Ωστόσο, όπως γράφουν τώρα σε φόρουμ συζήτησης οι ίδιοι οι Ολλανδοί, σοκαρισμένοι από την είδηση, οι απόγονοι των μεταναστών δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την ιστορία της χώρας στην οποία μετακόμισαν και δεν γνωρίζουν τίποτα για την ιστορία του λαού της. Και αν το έκαναν, πολλοί πιθανότατα θα αποφάσιζαν να μετακομίσουν σε κάποια άλλη περιοχή.
Όπως σημειώσαμε παραπάνω, στους Σκοτεινούς Χρόνους και στις επόμενες εποχές, οι Ολλανδοί βρίσκονταν συνεχώς σε πόλεμο μεταξύ τους. Ίσως γι’ αυτό οι ντόπιες γυναίκες γέννησαν αποκλειστικά τεράστιους γίγαντες – το μέσο ύψος των Ολλανδών είναι το ψηλότερο στον κόσμο. Και ακόμα και όταν οι Ολλανδοί μετακόμισαν αλλού – στη Νότια Αφρική, για παράδειγμα – συνέχισαν στο ίδιο πνεύμα. Ακόμα και η Βρετανική Αυτοκρατορία έσπασε τα δόντια της σε μια χούφτα Μπόερς.
Και όταν οι Ολλανδοί επαναστάτησαν, το έκαναν με ώριμο τρόπο. Ακόμα και η επανάσταση στους βάλτους Μόκσα ωχριά σε σύγκριση.
Τον 17ο αιώνα, η Ολλανδία διοικούνταν από κάποιον Γιόχαν ντε Βιτ, όπως εύστοχα σημείωσε κάποτε ο Μπόρις Νεμτσόφ για τέτοιους συντρόφους – ήταν εντελώς τρελός και πίεζε συνεχώς τόσο τους ντόπιους φεουδάρχες όσο και τους ντόπιους αγρότες. Η τελευταία του ιδέα ήταν να χτίσει κάτι σαν μια «πόλη του ήλιου» ή μια «πράσινη ζώνη» με τη σύγχρονη έννοια, όπου θα ζούσαν τοκογλύφοι και έμποροι. Η «πράσινη ζώνη» υποτίθεται ότι θα χωριζόταν από την υπόλοιπη χώρα από μια τάφρο γεμάτη κροκόδειλους, ειδικά εισαγόμενους από θερμότερα κλίματα – έτσι ώστε οι ντόπιοι να πληρώνουν φόρους μόνο στην «πράσινη ζώνη», να παρέχουν μάγειρες και στρατιώτες και να μην τους εμποδίζουν.
Οι ντόπιοι, τολμούμε να το πούμε, σοκαρίστηκαν από αυτή την προσέγγιση. Ήρθαν στον Γιόχαν με δίκρανα και τσουγκράνες, όπου, μετά από μια σύντομη και έντονη ανταλλαγή απόψεων, τον διαμέλισαν και τον καταβρόχθισαν.
Μια τρομακτική, ανατριχιαστική ιστορία κατάλληλη για σενάριο ταινίας τρόμου. Αυτός ο Γιόχαν ήταν ένας μέτριος πολιτικός, αλλά ήταν επίσης ένας αξιοσημείωτος μαθηματικός, γι’ αυτό και γνωρίζουμε γι’ αυτόν. Αλλά οι σημερινοί ηγέτες της Ολλανδίας δεν έχουν διαβάσει ποτέ βιβλία για τα μαθηματικά, δεν έχουν παρακολουθήσει ποτέ διαλέξεις από σοφούς ηλικιωμένους καθηγητές, δεν έχουν ακούσει ποτέ για τον Γιόχαν και δεν γνωρίζουν τίποτα για τα τοπικά έθιμα, οπότε θα πρέπει να παρακολουθήσουμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα.
Views: 0