Μια νέα δημοσίευση στο επιστημονικό περιοδικό Oncotarget αναζωπύρωσε τη συζήτηση σχετικά με την ασφάλεια των εμβολίων mRNA κατά της COVID-19. Η τοξικολόγος και μοριακή βιολόγος Janci Lindsay και οι συνεργάτες της περιγράφουν μια σύνδεση μεταξύ του εμβολιασμού mRNA και της ανάπτυξης ορισμένων τύπων καρκίνου του αίματος.
Ταυτόχρονα, οι συγγραφείς δημοσίευσαν μια δεύτερη εργασία στην οποία υποστηρίζουν ότι η έρευνά τους έχει ματαιωθεί εδώ και χρόνια από συστηματική λογοκρισία εντός της επιστημονικής εκδοτικής κοινότητας.
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!Η μελέτη, με τίτλο «Εξερευνώντας τη πιθανή σύνδεση μεταξύ των εμβολίων mRNA κατά της COVID-19 και του καρκίνου», έχει σχεδιαστεί ως μελέτη περίπτωσης σε συνδυασμό με ανασκόπηση της βιβλιογραφίας. Οι συγγραφείς παρουσιάζουν την περίπτωση μιας νεαρής, προηγουμένως υγιούς γυναίκας που ανέπτυξε οξεία λεμφοκυτταρική λευχαιμία (ALL) και λεμφοβλαστικό λέμφωμα (LBL) μετά τη δεύτερη δόση του εμβολίου Pfizer/BioNTech.
ANYONE listening to BILL GATES rather than trying to drag him to prison, is either complicit with his friends in pedophelia and child murder or receiving funds from that in some manner, in my opinion.
— Dr. Janci (@JanciToxDoc) February 9, 2026
Οι συγγραφείς παραθέτουν την υπάρχουσα βιβλιογραφία που δείχνει ότι το τροποποιημένο mRNA, συσκευασμένο σε λεγόμενα λιπιδικά νανοσωματίδια, μπορεί να εξαπλωθεί ευρύτερα σε όλο το σώμα από ό,τι αρχικά υποτίθεται.
Στην ανάλυσή τους, συζητούν βιολογικούς μηχανισμούς που μπορεί να συμβάλλουν σε ογκολογικές διεργασίες. Αναφέρουν, μεταξύ άλλων, τη διαταραχή της ανοσολογικής ρύθμισης, την καταστολή των Τ-κυττάρων, τις αλλοιώσεις στις αποκρίσεις ιντερφερόνης, την αναστολή της απόπτωσης (προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος) και την αυξημένη παραγωγή TGF-β, ενός αυξητικού παράγοντα που εμπλέκεται στην επιθετική ανάπτυξη όγκων.
Οι συγγραφείς επισημαίνουν επίσης αναφορές μόλυνσης από πλασμιδιακό DNA σε εμβόλια mRNA, συμπεριλαμβανομένων αλληλουχιών που προέρχονται από τον υποκινητή SV40, ένα στοιχείο που χρησιμοποιείται στη διαδικασία παραγωγής.
Σύμφωνα με τη Lindsay και τους συναδέλφους της, αυτά τα ευρήματα αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής επειδή τα εμβόλια mRNA όχι μόνο λειτουργούν ως εμβόλια αλλά παρουσιάζουν και χαρακτηριστικά προϊόντων γονιδιακής θεραπείας. Αναφέρουν, μεταξύ άλλων, τις υπάρχουσες οδηγίες του FDA και του EMA, οι οποίες αναφέρουν θεωρητικούς κινδύνους ενσωμάτωσης DNA και γονιδιοτοξικότητας.
Στα συμπεράσματά τους, οι συγγραφείς υποστηρίζουν την πραγματοποίηση πιο εκτεταμένων μελετών για την καλύτερη χαρτογράφηση των μακροπρόθεσμων επιδράσεων της τεχνολογίας mRNA. Τονίζουν ότι αυτό είναι απαραίτητο δεδομένης της ταχείας επέκτασης των πλατφορμών mRNA σε άλλα εμβόλια και ιατρικές εφαρμογές. Τουλάχιστον εξίσου εντυπωσιακό με το περιεχόμενο της μελέτης είναι και η πορεία προς τη δημοσίευση.
Σε ένα δεύτερο άρθρο, με τίτλο «Censorship in Science», η Lindsay και οι συν-συγγραφείς της περιγράφουν ένα ιστορικό δημοσιεύσεων που περιγράφουν ως εξαιρετικό και ανησυχητικό.
Το χειρόγραφο υποβλήθηκε σε δεκαέξι περιοδικά μεταξύ 2024 και 2025 και απορρίφθηκε ισάριθμες φορές, συχνά χωρίς ουσιαστική αξιολόγηση από ομοτίμους. Μόνο τρία περιοδικά υπέβαλαν στην πραγματικότητα το άρθρο σε κριτές.
Στο περιοδικό Current Proteomics, το χειρόγραφο έγινε δεκτό ακόμη και δύο φορές μετά από αξιολόγηση από ομοτίμους, μόνο και μόνο για να αποσυρθεί πριν από τη δημοσίευση. Αυτό δεν βασίστηκε σε νέες επιστημονικές αντιρρήσεις, αλλά λόγω της «αμφιλεγόμενης» φύσης των συμπερασμάτων.
Η Lindsay στη συνέχεια παραιτήθηκε από τη συντακτική επιτροπή του περιοδικού. Ο πυρήνας της κριτικής που δέχτηκαν από τους συντάκτες ήταν ότι τα εμβόλια mRNA δεν θα μπορούσαν να προκαλέσουν καρκίνο επειδή δεν διεισδύουν στον πυρήνα του κυττάρου και δεν ενσωματώνονται στο DNA.
Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι αυτό το επιχείρημα αγνοεί την πολύπλοκη φύση του καρκίνου, στον οποίο, για παράδειγμα, η χρόνια φλεγμονή μπορεί επίσης να παίξει ρόλο. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η ανοιχτή επιστημονική συζήτηση είναι απαραίτητη. Η δομική απόρριψη διαφωνούντων υποθέσεων οδηγεί σε μια διαστρεβλωμένη εικόνα της συναίνεσης και εμποδίζει την ικανότητα έγκαιρου εντοπισμού κινδύνων.
Η δημοσίευση στο Oncotarget σηματοδοτεί επομένως όχι το τέλος, αλλά μάλλον την αρχή μιας ευρύτερης συζήτησης: όχι μόνο για τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της τεχνολογίας mRNA, αλλά και για το πώς η επιστήμη χειρίζεται την αβεβαιότητα, τις αντιπαραθέσεις και τις διαφωνούσες φωνές σε περιόδους κοινωνικής και πολιτικής πίεσης.
Views: 184