Καναδάς: η «μη εθελοντική» ευθανασία θα μπορούσε να σώσει τρισεκατομμύρια 

Μια ανατριχιαστική νέα μελέτη τροφοδοτεί τους φόβους ότι το ταχέως αναπτυσσόμενο σύστημα ευθανασίας του Καναδά εξελίσσεται σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό από τον υποβοηθούμενο θάνατο – ένα μοντέλο που καθοδηγείται από το κράτος όπου η «μη εθελοντική» ή αποτελεσματικά αναγκαστική ευθανασία θα μπορούσε να έχει οικονομικά κίνητρα.

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

Οι ερευνητές προβλέπουν τώρα ότι το καθεστώς Ιατρικής Βοήθειας του Καναδά (MAiD) θα μπορούσε να εξοικονομήσει στην κυβέρνηση έως και 1,273 τρισεκατομμύρια δολάρια Καναδά έως το 2047, με τα μεγαλύτερα οικονομικά κέρδη να προκύπτουν σε σενάρια που περιλαμβάνουν «μη εθελοντική» ευθανασία.

Οι επικριτές προειδοποιούν ότι τα ευρήματα εκθέτουν αυτό που πολλοί φοβόντουσαν από την αρχή: μόλις οι κυβερνήσεις συνειδητοποιήσουν ότι μπορεί να επιτευχθεί τεράστια εξοικονόμηση κόστους μέσω του υποβοηθούμενου θανάτου, οι ευάλωτοι πολίτες κινδυνεύουν να θεωρηθούν λιγότερο ως ανθρώπινα όντα που αξίζουν φροντίδα – και περισσότερο ως οικονομικές υποχρεώσεις που καταναλώνουν δημόσιους πόρους.

Αυτό που αρχικά πωλήθηκε στο κοινό ως μια αυστηρά ελεγχόμενη και συμπονετική επιλογή για τους ανίατους ασθενείς έχει μετατραπεί γρήγορα σε ένα από τα πιο ανεκτικά συστήματα ευθανασίας στον κόσμο.

Και σύμφωνα με τα στοιχεία, όσο ευρύτερο γίνεται το πρόγραμμα – ειδικά μεταξύ των ευάλωτων πληθυσμών – τόσο μεγαλύτερη είναι η οικονομική ανταμοιβή για το κράτος.

Οι αριθμοί πίσω από την επέκταση
Μια ανάλυση του 2017 υπολόγισε ήδη ότι το MAiD θα μπορούσε να μειώσει τις καναδικές δαπάνες υγειονομικής περίθαλψης μεταξύ 34,7 και 138,8 εκατομμυρίων δολαρίων ετησίως.

Αλλά μια πολύ πιο ανησυχητική μελέτη του 2025 από τους ερευνητές Uzair Jamil και Joshua M. Pearce υποδηλώνει ότι αυτά τα στοιχεία μπορεί να αντιπροσωπεύουν μόνο την αρχή.

Η μελέτη – με τίτλο Government Economics of Expanding Canada’s Medical Assistance in Dying to Vulnerable Populations and the Ethical Implications of Allow the State to Control Death – εξέτασε τον οικονομικό αντίκτυπο της επέκτασης της πρόσβασης στην ευθανασία σε πολλές ευάλωτες ομάδες.

Οι ερευνητές μοντελοποίησαν σενάρια που περιλαμβάνουν:

ψυχικά άρρωστα άτομα
άστεγοι πληθυσμοί
συνταξιούχοι ηλικιωμένοι πολίτες
αυτόχθονες κοινότητες
ευρύτερους αποδέκτες MAiD
Τα συμπεράσματα ήταν συγκλονιστικά. Σύμφωνα με την ανάλυση, η προβλεπόμενη κρατική εξοικονόμηση θα μπορούσε να ξεπεράσει τα 1.273 τρισεκατομμύρια δολάρια CAD έως το 2047.

Το πιο ανησυχητικό από όλα είναι ότι τα σενάρια «μη εθελοντικής» ευθανασίας παρήγαγαν σταθερά σημαντικά μεγαλύτερα προβλεπόμενα οικονομικά οφέλη από την εθελοντική συμμετοχή.

Μόνο για τους συνταξιούχους ηλικιωμένους, οι προβλεπόμενες κρατικές εξοικονομήσεις ξεπέρασαν τα 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια Καναδά σύμφωνα με μη εθελοντικά σενάρια. Οι επικριτές λένε ότι οι επιπτώσεις είναι αδύνατο να αγνοηθούν.

Επειδή μόλις το κράτος ανακαλύψει ότι ο θάνατος μειώνει δραματικά το κόστος υγειονομικής περίθαλψης, τις συνταξιοδοτικές υποχρεώσεις, τα βάρη στέγασης και τα έξοδα μακροχρόνιας φροντίδας, η δομή των κινήτρων αλλάζει εντελώς.

Το τρομακτικό ερώτημα γίνεται: Τι συμβαίνει όταν η διατήρηση των πολιτών στη ζωή γίνεται πιο ακριβή από το να τερματίσουν τη ζωή τους;

Από τη «συμπόνια» στην οικονομική αποτελεσματικότητα
Οι αντίπαλοι του καθεστώτος ευθανασίας του Καναδά έχουν προειδοποιήσει εδώ και καιρό ότι το MAiD δεν θα παραμείνει ποτέ περιορισμένο σε ανίατες ασθένειες. Από τη νομιμοποίηση, οι απαιτήσεις επιλεξιμότητας έχουν επανειλημμένα επεκταθεί.

Το σύστημα ανοίγει όλο και περισσότερο την πόρτα σε Καναδούς που πάσχουν από χρόνιες ασθένειες, αναπηρία, ψυχικές ασθένειες, ψυχολογική δυσφορία και κοινωνική αστάθεια.

Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι ο Καναδάς κατασκευάζει ένα πλαίσιο όπου η απελπισία ιατρικοποιείται – και ο θάνατος εξορθολογίζεται γραφειοκρατικά.

Ορισμένοι αντίπαλοι προειδοποιούν τώρα ότι τα ευάλωτα άτομα μπορεί να αντιμετωπίσουν έμμεση πίεση προς την ευθανασία σε ένα σύστημα υγειονομικής περίθαλψης όπου η παρατεταμένη φροντίδα είναι ακριβή, αλλά ο υποβοηθούμενος θάνατος είναι γρήγορος, χρηματοδοτείται από το κράτος και ομαλοποιείται όλο και περισσότερο.

Τώρα οι οικονομικές προβλέψεις φαίνεται να αποκαλύπτουν γιατί η επέκταση δεν σταματά ποτέ. Κάθε νέα κατηγορία που προστίθεται στο σύστημα ευθανασίας αντιπροσωπεύει δυνητικά δισεκατομμύρια σε μελλοντικές κυβερνητικές αποταμιεύσεις.

Για τους επικριτές, αυτό δημιουργεί μια επικίνδυνη σύγκρουση συμφερόντων σε αντίθεση με οτιδήποτε είχε παρατηρηθεί προηγουμένως στη σύγχρονη υγειονομική περίθαλψη.

Οι ανησυχητικές αναφορές εντείνουν τις ανησυχίες
Η μελέτη έρχεται εν μέσω αυξανόμενης διαμάχης γύρω από τις πρακτικές ευθανασίας του Καναδά.

Έρευνες από μεγάλα καναδικά μέσα ενημέρωσης έχουν τεκμηριώσει ανησυχητικές περιπτώσεις που αφορούν αξιολογήσεις και διαδικασίες MAiD.

Μια αναφορά περιέγραφε έναν γιατρό που φέρεται να διεξήγαγε αξιολόγηση ασθενούς έξω από ένα εστιατόριο Tim Hortons πριν μεταφέρει το άτομο σε μια εγκατάσταση όπου αργότερα πραγματοποιήθηκε ευθανασία την ίδια μέρα.

Μια άλλη έκθεση περιγράφει λεπτομερώς περιπτώσεις στις οποίες οι ασθενείς φέρεται να ξανάρχισαν να αναπνέουν αφού κηρύχθηκαν νεκροί ενώ ήταν ακόμη υπό την επήρεια φαρμάκων που προκαλούν παράλυση που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια διαδικασιών ευθανασίας.

Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι αυτά τα περιστατικά υποδηλώνουν ότι οι διασφαλίσεις που κάποτε υποσχέθηκαν οι αρχές μπορεί ήδη να καταρρέουν.

Αλλά οι αντίπαλοι λένε ότι η βαθύτερη ανησυχία εκτείνεται πολύ πέρα από μεμονωμένες διαδικαστικές αποτυχίες.

Προειδοποιούν ότι ο Καναδάς μπορεί να εισέλθει σε επικίνδυνο έδαφος όπου τα οικονομικά κίνητρα διασταυρώνονται όλο και περισσότερο με αποφάσεις πολιτικής ζωής και θανάτου.

Η «ολισθηρή πλαγιά» δεν φαίνεται πλέον θεωρητική
Για χρόνια, οι φωνές του κατεστημένου απέρριπταν τις ανησυχίες για μια «ολισθηρή πλαγιά» της ευθανασίας ως παράνοια και θεωρία συνωμοσίας. Αλλά οι επικριτές δείχνουν τώρα τον Καναδά ως απόδειξη ότι κάθε επέκταση δημιουργεί δυναμική για την επόμενη.

Πρώτη ανίατη ασθένεια. Μετά χρόνια ταλαιπωρία. Μετά ψυχική ασθένεια. Στη συνέχεια, οικονομικά ευάλωτοι πληθυσμοί.

Τώρα οι ερευνητές υπολογίζουν ανοιχτά την τεράστια δημοσιονομική εξοικονόμηση που θα μπορούσαν να επιτύχουν οι κυβερνήσεις μέσω της ευρύτερης πρόσβασης στην ευθανασία – ειδικά σε μη εθελοντικά σενάρια.

Για τους επικριτές, το μοτίβο δεν φαίνεται πλέον τυχαίο. Φαίνεται συστηματικό. Και στα μάτια πολλών αντιπάλων, όλο και πιο σκόπιμα.

Επειδή σε μια εποχή γήρανσης του πληθυσμού, κατάρρευσης των συστημάτων υγειονομικής περίθαλψης, αυξανόμενου εθνικού χρέους και οικονομικής αστάθειας, οι επικριτές φοβούνται ότι οι κυβερνήσεις μπορεί να αρχίσουν να αντιμετωπίζουν την ευθανασία όχι απλώς ως πολιτική υγειονομικής περίθαλψης – αλλά ως διαχείριση πληθυσμού.

Η ανησυχία δεν είναι πλέον αν ο υποβοηθούμενος θάνατος εξοικονομεί χρήματα. Η ανησυχία είναι αν η εξοικονόμηση χρημάτων θα γίνει τελικά ο λόγος που οι κυβερνήσεις επεκτείνουν τον ίδιο τον θάνατο.

Views: 2