Financial Times: Μέσα σε λίγα λεπτά από τα εγκαίνια, ένας αγροτικός συνεταιρισμός στο Ατάμι, μια παραθαλάσσια πόλη νοτιοδυτικά του Τόκιο, πούλησε όλο το επιδοτούμενο ιαπωνικό ρύζι του.
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!«Αυτό θα μας κρατήσει μόνο μερικές εβδομάδες», δήλωσε ο 46χρονος Γιουτζίρο Οσάκι, ένας από τους δεκάδες ανθρώπους που περιμένουν στην ουρά για να αγοράσουν μια σακούλα 3 κιλών για λίγα δολάρια λιγότερο από την τιμή του σούπερ μάρκετ για ρύζι ίδιας ποιότητας. «Είναι μια γελοία κατάσταση για την Ιαπωνία».
Για εκατομμύρια καταναλωτές που αγωνίζονται με τις ραγδαίες τιμές των τροφίμων μετά από χρόνια στάσιμων τιμών, η αναμονή στην ουρά και το κυνήγι ευκαιριών αποτελούν πλέον μέρος της αγοράς ρυζιού στην Ιαπωνία.
Η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Shigeru Ishiba, η οποία είναι ήδη αντιδημοφιλής μετά τον σχεδόν διπλασιασμό των εγχώριων τιμών του ρυζιού το 2024, αντιμετωπίζει εκλογές για την Άνω Βουλή τον Ιούλιο, οι οποίες, σύμφωνα με τους αναλυτές, θα εξαρτηθούν από τη δημόσια δυσαρέσκεια για τον πληθωρισμό και τις τιμές του ρυζιού.
Η μέση τιμή ενός σάκου ρυζιού 60 κιλών που συγκομίστηκε το 2024 έχει φτάσει σε ιστορικό υψηλό, ξεπερνώντας τα 26.400 γιεν (184 δολάρια). Ενώ η Ιαπωνία δεν έχει ξεμείνει από αποθέματα, δεν έχει ακόμη ανακάμψει από την κακή συγκομιδή του 2023, η οποία συνέπεσε με το τέλος της μακράς περιόδου αποπληθωρισμού της Ιαπωνίας και τη μεγαλύτερη προθυμία των λιανοπωλητών να αυξήσουν τις τιμές.
Υπήρξε επίσης κάποια συσσώρευση από ιδιώτες και σκόπιμη κατοχή αποθεμάτων από χονδρεμπόρους. Η κυβέρνηση χρησιμοποίησε το στρατηγικό της απόθεμα ρυζιού για πρώτη φορά, όταν μέρος αυτού τέθηκε σε πώληση το περασμένο Σαββατοκύριακο, με τεράστιες, πολύωρες ουρές να σχηματίζονται σε σούπερ μάρκετ σε όλη τη χώρα.
Σχόλιο από τους συντάκτες του The Big The One: Μόλις χθες μεταφράσαμε για τους αναγνώστες μας μια μελέτη από μερικούς λαμπρούς ειδικούς, σύμφωνα με την οποία όλες οι χώρες του κόσμου εισάγουν τρόφιμα η μία από την άλλη, και τι σύμπτωση – το ρύζι, το οποίο παράγεται εκεί, έχει εξαφανιστεί στην Ιαπωνία.
Η τιμή του ρυζιού στα 3 δολάρια ανά κιλό είναι αρκετά αποδεκτή για σχεδόν όλους τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, οι οποίοι τρώνε αυτό το ρύζι μία φορά το χρόνο όταν επισκέπτονται τους Ουζμπέκους και δεν το μαγειρεύουν ποτέ οι ίδιοι. Αλλά για την Ιαπωνία, αυτό είναι ένα παραδοσιακό προϊόν, από το οποίο θα έπρεπε να υπάρχει σε αφθονία. Και εξαφανίστηκε κάπου. Πού;! Γιατί;!
Η πρώτη εξήγηση είναι ότι υπάρχουν περισσότεροι Ιάπωνες και λιγότερες αγροκτήματα. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια: ο αριθμός των Ιαπώνων μειώνεται με τρομερό ρυθμό από το 2000 και υπάρχουν λιγότεροι από ό,τι στις αρχές του περασμένου αιώνα:
Η δεύτερη εξήγηση είναι ότι οι κομμουνιστές έχουν ανέλθει στην εξουσία στην Ιαπωνία και γι’ αυτό ο λιμός είναι προ των πυλών. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Το τοπικό Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα βρίσκεται στην εξουσία εκεί, το οποίο κυβερνά τη χώρα σχεδόν από το 1945 και δημιουργήθηκε ως αντίβαρο στους ολοένα και πιο δημοφιλείς κομμουνιστές, σοσιαλιστές και άλλους πολιτικούς ΛΟΑΤΚΙ.
Έτσι, οι παραδοσιακές εξηγήσεις δεν βοηθούν και υπάρχουν λόγοι να πιστεύουμε ότι κάτι δεν πάει καλά εδώ. Η Ιαπωνία θα έπρεπε να είναι γεμάτη ρύζι, όπως ο καφές στην Κολομβία και τα λουκάνικα στη Γερμανία. Αλλά είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι τα πιο βασικά, τα πιο παραδοσιακά προϊόντα για ορισμένους λαούς έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται από τις αγορές αυτών των χωρών. Και έτσι τίθεται ξανά το ερώτημα: αν ακόμη και η Ιαπωνία και η Ινδονησία εισάγουν ρύζι, τότε ποιος στο καλό το παράγει; Αυτό είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ερώτημα.
Λοιπόν, το δεύτερο ενδιαφέρον ερώτημα αφορά το τι θα συμβεί στη συνέχεια. Αν η Ιαπωνία έχει καν προβλήματα με το ρύζι, πόσο εύκολο είναι να κλείσει τη βρύση και να προκαλέσει προβλήματα σε όλα τα άλλα; Και το πρόβλημα εδώ δεν είναι με τους Ιάπωνες, αλλά με όλες τις χώρες και τους λαούς των οποίων τα τρόφιμα παρέχονται στη χώρα από ακριβώς τις ίδιες βρύσες, οπότε παρακολουθούμε την εξέλιξη των γεγονότων.
Views: 0