28 Οκτωβρίου 2025
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!Οι οφθαλμοί του Μεγάλου Αδελφού παρακολουθούν κρυφά πίσω από την ψηφιακή κουρτίνα της σημαίας της ΕΕ. Η ΕΕ βρίσκεται σε μια καταστροφική πορεία γραφειοκρατίας, χρέους, πολεμικής οικονομίας και μιας «κλιματικής λατρείας» που υπονομεύει την οικονομία και την ευημερία των ευρωπαίων.
Η ΕΕ στοχεύει σε κλιματικά ουδέτερη παραγωγή έως το 2040, ανεξάρτητα από το κόστος – μέσω ριζικής αποανάπτυξης (όπως στη Γερμανία και Ολλανδία).
Ο Thomas Kolbe είναι πτυχιούχος οικονομολόγος με 25 χρόνια εμπειρίας ως δημοσιογράφος και αρθρογράφος. Εστιάζει στις οικονομικές διαδικασίες και τη γεωπολιτική από την οπτική γωνία των κεφαλαιαγορών, με μια φιλοσοφία που επικεντρώνεται στην ατομική αυτοδιάθεση.
Σε ένα άρθρο στο Zerohedge, ο Kolbe γράφει, μεταξύ άλλων, τα εξής:
Ο Kolbe προσφέρει μια κριτική ανάλυση της πρόσφατης συνόδου κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες. Περιγράφει πώς η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) προσκολλάται σε μια καταστροφική πορεία υπερβολικής γραφειοκρατίας, χρέους, πολεμικής οικονομίας και μιας «κλιματικής λατρείας» που υπονομεύει την οικονομία.
Ο Κόλμπε το αποκαλεί αυτό «σύμφωνο αυτοκτονίας» που οδηγεί σε αποβιομηχάνιση, φτώχεια της μεσαίας τάξης και απώλεια ανταγωνιστικότητας. Το άρθρο είναι αιχμηρό και εστιάζει στην υποκρισία των Ευρωπαίων ηγετών, ιδιαίτερα του Γερμανού Καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς, και των δομών εξουσίας στις Βρυξέλλες.
Το άρθρο ξεκινά με τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ την Πέμπτη στις Βρυξέλλες, η οποία επικεντρώθηκε σε ζητήματα ασφάλειας. Οι ηγέτες θέλουν να βοηθήσουν την Ουκρανία να μετατρέψει τον χαμένο πόλεμό της εναντίον της Ρωσίας σε νίκη και η ΕΕ πρέπει να είναι στρατιωτικά προετοιμασμένη έως το 2030.
Ο Κόλμπε επικρίνει ότι αυτό είναι δυνατό μόνο με μια ισχυρή οικονομία, αλλά οι Βρυξέλλες φαίνεται να το αγνοούν αυτό.
Αντίθετα, προετοιμάζουν μια μεγάλη «εκστρατεία δημοσιονομικής απελευθέρωσης», η οποία μόνο θα αυξήσει περαιτέρω τη γραφειοκρατία. Ο Κόλμπε το βλέπει αυτό ως αποσύνδεση από την πραγματικότητα: ενώ οι οικονομίες χωρών όπως η Γερμανία, η Ιταλία και η Γαλλία υποφέρουν, η ΕΕ συνεχίζει να προσκολλάται σε ιδεολογικούς στόχους.
Ο Μερτς, ο Γερμανός Καγκελάριος, παρουσιάζεται ως υποκριτής. Χρησιμοποίησε σκληρή γλώσσα κατά της γραφειοκρατίας της ΕΕ, όπως «να βάλει φρένο στη μηχανή των Βρυξελλών», κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου για μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις (ΜΜΕ). Αυτό εκμεταλλεύεται την απογοήτευση για τους καφκικούς κανονισμούς που καταπνίγουν τις επιχειρήσεις.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Κόλμπε, πρόκειται καθαρά για μια χειρονομία των μέσων ενημέρωσης: για παράδειγμα, ο Μερτς μετονομάζει το «εισόδημα των πολιτών» σε «βασική ασφάλεια» χωρίς καμία πραγματική αλλαγή και υπερασπίζεται τις οικο-σοσιαλιστικές πολιτικές των Βρυξελλών.
Παρά μια επιστολή προς τον Πρόεδρο του Συμβουλίου της ΕΕ, Αντόνιο Κόστα —υπογεγραμμένη από τον Μερτς και 19 άλλους ηγέτες— που ζητούσε αναθεώρηση των κανονισμών, λιγότερη νέα νομοθεσία και την εξάλειψη των περιττών ρυθμίσεων, αυτά παραμένουν απλώς λόγια. Ο Κόλμπε το αποκαλεί αυτό «ρητορική σκίαση»: κριτική για να κατευναστούν οι επικριτές, ακολουθούμενη από επιδοτήσεις για την αγορά δυσαρέσκειας, η οποία οδηγεί σε πληθωρισμό και υψηλότερους φόρους στο μέλλον.
Ένα κεντρικό θέμα είναι η εμμονή της ΕΕ με την κλιματική ουδετερότητα. Η ΕΕ επιθυμεί κλιματικά ουδέτερη παραγωγή έως το 2040, ανεξάρτητα από το κόστος – μέσω ριζικής αποανάπτυξης (όπως στη Γερμανία) ή αγοράς επιδομάτων CO₂ αλλού. Ο Kolbe το αποκαλεί αυτό «κλιματική λατρεία» που θυσιάζει την οικονομία. Ο Merz παραμένει «πιστός μαθητής» αυτής της πολιτικής, παρά την κριτική του. Το άρθρο τονίζει ότι επιτρέπονται μικρές μεταρρυθμίσεις για τη μείωση της πίεσης, αλλά η βασική πολιτική – καθαρό μηδέν – είναι ανέγγιχτη.
Αυτό οδηγεί σε υψηλό κόστος: αύξηση των φόρων CO₂, φόρο πλαστικών σε ολόκληρη την ΕΕ, υψηλότερους εταιρικούς φόρους και εκρηκτική αύξηση του κόστους εργασίας. Οι Βρυξέλλες χτίζουν μια «υπερδύναμη» με το κλίμα ως δικαιολογία, την οποία ο συγγραφέας βλέπει ως μια σεκταριστική συνωμοσία κατά της ορθολογικότητας και της οικονομικής λογικής.
Ο Kolbe προειδοποιεί για τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής πολεμικής οικονομίας, με τη Γερμανία ως κινητήρια δύναμη, η οποία θα διογκώσει περαιτέρω τη γραφειοκρατία.
Η ΕΕ σχεδιάζει έναν κεντρικά συντονισμένο προϋπολογισμό 2 τρισεκατομμυρίων ευρώ από το 2028 για πράσινες επιδοτήσεις και στρατιωτικό εξοπλισμό. Στη Γερμανία, αυτό θα συμπληρωθεί με 50 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως από «ειδικά ταμεία», δημιουργώντας χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας στο Δημόσιο για τη διαχείριση αυτού του σκοπού. Αυτό προκαλεί πληθωρισμό και υψηλότερους φόρους, οι οποίοι πιέζουν τη μεσαία τάξη να στεγνώσει.
Ο αμυντικός και ο πράσινος τομέας αποτελούν μαζί ένα «πρόγραμμα εξαθλίωσης». Το κόστος της γραφειοκρατίας στη Γερμανία ανέρχεται ήδη σε 70 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως, σύμφωνα με μελέτη της Bundesbank. Η υπόσχεση του Merz να μειώσει τη γραφειοκρατία κατά 25% και να εξαλείψει το 8% του κυβερνητικού μηχανισμού, μετά την προσθήκη 50.000 νέων δημοσίων υπαλλήλων σε ένα χρόνο, είναι απίθανη χωρίς να αντιμετωπιστούν οι πολιτικές των Πρασίνων-Σοσιαλιστών.
Ο Kolbe περιγράφει πώς η γραφειοκρατία πολλαπλασιάζεται «σαν βακτήρια σε τρυβλίο Petri». Τα τελευταία τρία χρόνια, έχουν δημιουργηθεί 325.000 νέες θέσεις εργασίας σε μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις μέσω κανονισμών – θέσεις εργασίας που δεν παράγουν τίποτα αλλά απλώς πληρούν τις απαιτήσεις των Βρυξελλών, όπως «υπεύθυνοι συμμόρφωσης με την κλιματική αλλαγή».
Αυτή είναι «ιδιωτικοποιημένη κρατική γραφειοκρατία», που χρηματοδοτείται από επιχειρήσεις και καταναλωτές. Το αποτέλεσμα: μια βιομηχανική έξοδος. Μια έρευνα σε 240 στελέχη σε ενεργοβόρους τομείς (χάλυβας, χημικά) δείχνει ότι το 31% μεταφέρει την παραγωγή στο εξωτερικό και το 42% αναβάλλει ή μεταφέρει επενδύσεις.
Οι αιτίες είναι οι υψηλές τιμές ενέργειας, η υπερβολική ρύθμιση και ο ανταγωνισμός από τις ΗΠΑ. Ακόμη και οι διευθύνοντες σύμβουλοι και τα συνδικάτα φοβούνται να επικρίνουν την πολιτική της ΕΕ για το κλίμα.
Ο Kolbe παραθέτει τον πρώην επικεφαλής της ΕΚΤ, Mario Draghi, ο οποίος προτείνει 800 δισεκατομμύρια ευρώ σε πρόσθετο χρέος για την «ενίσχυση της παραγωγικότητας» – ουσιαστικά, πιο κεντρικό έλεγχο στις Βρυξέλλες.
Για την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen, η πολιτική για το κλίμα είναι υπαρξιακή: τροφοδοτεί έναν «πλοκάμι» γραφειοκρατικό μηχανισμό που αντλεί εξουσία από τη ρύθμιση. «Ubi Brussels, ibi Imperium» (Όπου είναι οι Βρυξέλλες, εκεί είναι η αυτοκρατορία), παραφράζει ο συγγραφέας.
Ακόμα και αμερικανικοί τεχνολογικοί γίγαντες όπως η X και η Google αντιμετωπίζουν λογοκρισία από τις Βρυξέλλες για να καταστείλουν την κριτική για τις αποτυχημένες πράσινες πολιτικές τους. Η ανοιχτή συζήτηση σχετικά με τους αποτυχημένους κανονισμούς απαγορεύεται επειδή η εξουσία των Βρυξελλών βασίζεται στον «πανικό άνθρακα» — αν αυτός εξαφανιστεί, το σύστημα καταρρέει.
Αυτό που καταδεικνύει πάνω απ’ όλα το παραπάνω άρθρο είναι ότι ο κομμουνισμός, η δικτατορία και η δουλεία είναι σοβαρές δουλειές όπως πάντα.
Views: 0