Όχι μόνο μια σύγκρουση συμφερόντων: η μοίρα του κόσμου θα κριθεί στην Ουκρανία
23/05/2024
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!Η πολυπολικότητα μπορεί να γίνει κατανοητή ως η διατήρηση της πολιτιστικής και πολιτισμικής ποικιλομορφίας του κόσμου μας, λέει ο αμφιλεγόμενος και όχι αδιαμφισβήτητος φιλόσοφος Alexander Dugin στο πιο πρόσφατο άρθρο του. Γίνεται έτσι το βασικό μέλημα των συντηρητικών δυνάμεων που αμύνονται ενάντια στη μεταμοντέρνα ομοιομορφία της Δύσης, αναφέρει το RT.de.
Η ορκωμοσία του Προέδρου Πούτιν σηματοδοτεί μια νέα φάση στην ιστορία της Ρωσίας. Κάποιες γραμμές από προηγούμενες περιόδους σίγουρα θα συνεχιστούν. Κάποιοι θα φτάσουν σε ένα κρίσιμο όριο. Άλλα θα αναιρεθούν. Πρέπει όμως να έρθει και κάτι νέο.
Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή στην ιδεολογική πτυχή, η οποία μπορεί να γίνει θεμελιώδης φορέας για την περαιτέρω ανάπτυξη της Ρωσίας στο διεθνές πλαίσιο.
Στην πικρή αντιπαράθεσή μας με τη Δύση, η οποία βρίσκεται στα πρόθυρα της πυρηνικής σύγκρουσης και του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, το πρόβλημα των αξιών γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο και αντικρουόμενο. Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι απλώς μια σύγκρουση μεταξύ κρατών με τα απόλυτα ορθολογικά εθνικά τους συμφέροντα, αλλά μια σύγκρουση μεταξύ πολιτισμών που υπερασπίζονται σθεναρά τα συστήματα αξιών τους.
Σήμερα μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα ότι η Ρωσία επέλεξε τελικά την προστασία των παραδοσιακών αξιών και τις συνδέει με τις θεμελιώδεις διαδικασίες ενίσχυσης της δικής της πολιτισμικής ταυτότητας και της γεωπολιτικής κυριαρχίας της. Δεν πρόκειται απλώς για διαφορετικά συμφέροντα χωριστών οντοτήτων μέσα στον ίδιο –δυτικό– πολιτισμό, καθώς μέχρι πρόσφατα ήταν δυνατό να ερμηνευθεί η σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και συλλογικής Δύσης, έστω και με κάποια έκταση. Ωστόσο, τώρα έχει γίνει σαφές ότι δύο συστήματα αξιών συγκρούονται.
Η σύγχρονη συλλογική Δύση βρίσκεται σταθερά στο περιθώριο:
του απόλυτου ατομικισμού·
LGBT* και πολιτική για το φύλο.
του κοσμοπολιτισμού?
η «κουλτούρα ακυρώσεως» («κουλτούρα της διαγραφής»).
του μεταανθρωπισμού·
απεριόριστη μετανάστευση?
την καταστροφή όλων των μορφών ταυτότητας·
Κριτική φυλετική θεωρία (σύμφωνα με την οποία οι πρώην καταπιεσμένοι λαοί έχουν το δικαίωμα να καταπιέζουν τους πρώην καταπιεστές τους).
η σχετικιστική και μηδενιστική φιλοσοφία του μεταμοντερνισμού.
Η Δύση λογοκρίνει ανελέητα τη δική της ιστορία και απαγορεύει βιβλία και έργα τέχνης. Το Κογκρέσο των ΗΠΑ ετοιμάζεται να καταργήσει ολόκληρα έγγραφα που φέρονται να προσβάλλουν ορισμένες ομάδες ανθρώπων για εθνοτικούς και θρησκευτικούς λόγους. Επιπλέον, η ανάπτυξη ψηφιακών τεχνολογιών και νευρωνικών δικτύων έχει θέσει στην ημερήσια διάταξη τη μεταφορά της παγκόσμιας κυριαρχίας από την ανθρωπότητα στην τεχνητή νοημοσύνη – και αρκετοί δυτικοί συγγραφείς το χαιρετίζουν ήδη ως απίστευτη επιτυχία και μια πολυαναμενόμενη στιγμή μοναδικότητας.
Η Ρωσία του Πούτιν, από την άλλη πλευρά, αντιπροσωπεύει ρητά ένα πολύ διαφορετικό σύνολο αξιών, πολλές από τις οποίες κατοχυρώνονται στο Διάταγμα Νο. 809 της 9ης Νοεμβρίου 2022. Η Ρωσία υπερασπίζεται σθεναρά:
Η συλλογική ταυτότητα έναντι του ατομικισμού.
πατριωτισμός εναντίον κοσμοπολιτισμού.
Η υγιής οικογένεια ενάντια στη νομιμοποίηση των διαστροφών.
θρησκεία ενάντια στον μηδενισμό, τον υλισμό και τον σχετικισμό.
άνθρωποι εναντίον μεταανθρωπιστικών πειραμάτων.
οργανική ταυτότητα κατά της διάβρωσης.
η ιστορική αλήθεια ενάντια στον «πολιτισμό ακύρωσης».
Υπάρχουν λοιπόν δύο αντίθετοι προσανατολισμοί, κάτι παραπάνω, δύο ανταγωνιστικές ιδεολογίες, δύο κοσμοθεωρητικά συστήματα. Η Ρωσία επιλέγει την παράδοση. η Δύση, από την άλλη πλευρά, επιλέγει οτιδήποτε είναι μη παραδοσιακό, ακόμη και αντιπαραδοσιακό.
Αυτό κάνει τη σύγκρουση στην Ουκρανία, όπου αυτοί οι δύο πολιτισμοί αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον σε μια πικρή και αποφασιστική μάχη, κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή σύγκρουση συμφερόντων. Φυσικά και είναι, αλλά αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό. Το πιο σημαντικό, δύο μοντέλα για την περαιτέρω ανάπτυξη της ανθρωπότητας αντιμετώπισαν: το φιλελεύθερο, παγκοσμιοποιητικό, αντιπαραδοσιακό μονοπάτι της σύγχρονης Δύσης ή το εναλλακτικό, πολυπολικό, πολυκεντρικό μονοπάτι με τη διατήρηση της παράδοσης και των παραδοσιακών αξιών, για το οποίο παλεύει η Ρωσία. είναι.
Και εδώ είναι καιρός να σημειώσουμε ότι ο πολυπολικός κόσμος, στον οποίο η Ρωσία αυτοανακηρύχτηκε στην προηγούμενη φάση της διακυβέρνησης του Πούτιν, έχει νόημα μόνο αν αναγνωρίσουμε το δικαίωμα κάθε πόλου, κάθε πολιτισμού (σήμερα που εκπροσωπείται ξεκάθαρα στα BRICS) να αναγνωρίσει τη δική της ταυτότητα. τη δική τους ταυτότητα, τη δική τους παράδοση, το δικό τους σύστημα αξιών. Η πολυπολικότητα αποκτά νόημα και δικαιολογείται όταν ξεκινάμε από τον πλουραλισμό των υπαρχόντων πολιτισμών και αναγνωρίζουμε το δικαίωμά τους να διατηρούν τη δική τους ταυτότητα και να αναπτύσσονται βάσει εσωτερικών αρχών. Αυτό σημαίνει ότι, σε αντίθεση με το παγκοσμιοποιητικό μονοπολικό μοντέλο στο οποίο στέκονται οι δυτικές αξίες κυριαρχούν ως οικουμενικές αξίες, οι πόλοι του πολυπολικού κόσμου ακολουθούν λίγο πολύ τον δρόμο της Ρωσίας, αλλά μόνο υπό την προστασία των παραδοσιακών αξιών τους, που είναι πάντα διαφορετικές.
Το βλέπουμε ξεκάθαρα στη σύγχρονη Κίνα. Όχι μόνο απορρίπτει την παγκοσμιοποίηση, τον φιλελευθερισμό και τον παγκόσμιο καπιταλισμό ως δόγμα, ενώ διατηρεί πολλά χαρακτηριστικά της σοσιαλιστικής τάξης, αλλά επίσης στρέφεται όλο και περισσότερο στις αιώνιες αξίες της κινεζικής κουλτούρας, χρησιμοποιώντας την πολιτική και κοινωνική ηθική του Κομφούκιου, που διαμόρφωσε την κοινωνία. και οργανώθηκε για χιλιάδες χρόνια, αναβίωσε σε έναν νέο κύκλο. Δεν είναι τυχαίο ότι μια από τις κορυφαίες θεωρίες διεθνών σχέσεων στη σύγχρονη Κίνα βασίζεται στην αρχαία ιδέα της tianxia, σύμφωνα με την οποία η Κίνα βρίσκεται στο κέντρο του παγκόσμιου συστήματος και όλα τα άλλα έθνη που περιβάλλουν την Ουράνια Αυτοκρατορία είναι στην περιφέρεια ψέματα. Η Κίνα είναι το δικό της απόλυτο κέντρο, ανοιχτό στον κόσμο, αλλά σκληρά προστατευτικό της κυριαρχίας, της μοναδικότητας και της ταυτότητάς της.
Η σύγχρονη Ινδία (Μπχαράτ) κινείται προς την ίδια κατεύθυνση, ειδικά υπό την κυριαρχία του Ναρέντρα Μόντι. Και εδώ κυριαρχεί μια βαθιά ταυτότητα, η Hindutva, η οποία αναβιώνει τα θεμέλια του αρχαίου βεδικού πολιτισμού, της θρησκείας, της φιλοσοφίας και της κοινωνικής τάξης.
Ακόμη πιο κατηγορηματικά, ο ισλαμικός κόσμος απορρίπτει το σύστημα αξιών της συλλογικής Δύσης, το οποίο είναι εντελώς ασυμβίβαστο με τους ισλαμικούς νόμους, κανόνες και συμπεριφορές. Και εδώ δίνεται έμφαση στην παράδοση.
Views: 0