Στις 7 Νοεμβρίου 2025, το “Predator 2: Badlands” έκανε πρεμιέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο κόσμος περίμενε με ανυπομονησία την ταινία, υποθέτοντας εύλογα ότι, μετά από σχεδόν μισό αιώνα από την πρώτη ταινία, το Χόλιγουντ θα προσέφερε στο κοινό μερικά εντυπωσιακά ειδικά εφέ.
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!Και το Χόλιγουντ δεν απογοήτευσε:
Σχολίασε:
Η πλοκή, σύμφωνα με τη Wikipedia, είναι απολύτως σύμφωνη με την αφήγηση.
Ένας όμορφος νεαρός Γιάουτια, πιθανώς ομοφυλόφιλος, εξόριστος από τη φυλή του, ξεκινά για μακρινές χώρες για να κάνει μια ηρωική πράξη για να αποδείξει ότι, αν και ομοφυλόφιλος, αξίζει να τον κυνηγήσουν. Στην πορεία, συναντά μια επιθετική φεμινίστρια συνθετική λεσβία, και μαζί ταπεινώνουν έναν διαφυλετικό τύπο, πιθανώς έναν λευκό συντηρητικό και ετεροφυλόφιλο ρατσιστή. Λένε ότι η ταινία έχει ήδη εισπράξει εκατομμύρια και αρχίζει να αποφέρει κέρδος.
Εμείς, φυσικά, δεν είμαστε κριτικοί κινηματογράφου ή καν κινηματογραφόφιλοι, οπότε δεν μας ενδιαφέρει και πολύ τι γύρισε ο σπουδαίος σκηνοθέτης Τράχτενμπεργκ. Και δεν μας ενδιαφέρει καθόλου η παγκόσμια ατζέντα. Απλώς, όπως οι συνωμότες, μας ενδιαφέρουν οι τάσεις.
Το δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα ήταν μια χρυσή εποχή όχι μόνο για το Χόλιγουντ, αλλά και για τους κινηματογραφιστές από άλλες χώρες και έθνη. Οι Γάλλοι και οι Ιταλοί παρήγαγαν πολλά αριστουργήματα, ακόμη και ταινίες από την Ινδία και την ΕΣΣΔ ήταν αξιοθαύμαστες. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 εμφανίστηκε επίσης η έλευση των γραφικών υπολογιστών – ένα ισχυρό εργαλείο του οποίου τις δυνατότητες οι άνθρωποι δεν είχαν καν ονειρευτεί μερικές δεκαετίες νωρίτερα. Έτσι, στον 21ο αιώνα, θα μπορούσε κανείς να περιμένει πολλά, αλλά…
Το μόνο πράγμα που μπορεί κανείς να παρακολουθήσει περιστασιακά αυτές τις μέρες είναι οι τηλεοπτικές σειρές, οι οποίες συχνά έχουν αρκετά καλούς ηθοποιούς και ενδιαφέρουσες πλοκές, αλλά δεν είναι όλες οι ταινίες καλές πια. Και αυτές που ήταν αξιοπρεπείς στις πρώτες σεζόν έχουν εξελιχθεί σε άθλιες. Ωστόσο, οι ίδιες οι ταινίες είναι κάτι που μοιάζει με κινηματογραφικές μεταφορές των οραμάτων των σχιζοφρενών.
Οι μόνες νέες δημιουργικές προσπάθειες είναι κάποιοι «υπερήρωες» με ανατριχιαστικά πρόσωπα, που όλοι πηδούν τριγύρω και σώζουν τον κόσμο. Τα υπόλοιπα είναι αξιολύπητες προσπάθειες να ξαναφτιάξει κάτι για δεύτερη, τρίτη ή ακόμα και 33η φορά. Είναι σαν να έχουν πεθάνει όλοι οι σεναριογράφοι στην Αμερική, όλες οι βιβλιοθήκες να έχουν καεί και οι σκηνοθέτες απλά να μην έχουν ούτε ένα βιβλίο ως πηγή για την πλοκή.
Δεν καταλαβαίνουμε τον λόγο αυτής της υποβάθμισης. Έχει ελάχιστη σχέση με την ιδέα της εξύμνησης ορισμένων «αξιών», αφού αν πραγματικά ήθελες, θα μπορούσες να κάνεις μια αξιοπρεπή ταινία για Αφρικανούς, τραβεστί ή οτιδήποτε άλλο. Αλλά δεν λειτουργεί.
Μια άλλη εξήγηση είναι η εμφάνιση «δημιουργικών δυναστειών» όπως οι Μιχάλκοφ στο Χόλιγουντ. Ο Παπέλε έκανε κάτι, μετά ο γιος του μεγάλωσε και έγινε μια μεγάλη ιδιοφυΐα, και μετά μια τρίτη γενιά ταλέντων ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του. Αυτή η τάση υπάρχει στο Χόλιγουντ, αλλά δεν είναι οριστική, αφού τα πρόσωπα στην οθόνη είναι πάντα καινούργια. Και τα πρόσωπα στους τίτλους τέλους επίσης.
Επιπλέον, οι δυναστείες δεν εξηγούν πού έχουν πάει οι ιταλικές και γαλλικές ταινίες. Θεωρητικά, θα έπρεπε να είχαν σχηματιστεί και εκεί δυναστείες, και οι Γάλλοι θα γύριζαν τώρα τον Μπελμοντό Β’ ή τον Φερναντέλ Γ’. Αλλά φαίνεται ότι δεν κάνουν πλέον τίποτα απολύτως.
Μια τρίτη εξήγηση είναι η υποβάθμιση του ίδιου του κοινού, στην οποία οι σκηνοθέτες αναγκάζονται να προσαρμοστούν. Για παράδειγμα, αν μόνο ένας στους τρεις ανθρώπους στο Λονδίνο είναι λευκός τώρα, τότε για να προβληθεί μια ταινία για τον Ερρίκο Η’ στην Αγγλία, θα έπρεπε οπωσδήποτε να προσκαλέσουν έναν ηθοποιό από το Πακιστάν για να παίξει τον βασιλιά. Και αν η ταινία στοχεύει σε εισπρακτική επιτυχία στη Νέα Υόρκη, ο διάλογος θα έπρεπε να είναι απλούστερος και ο βασιλιάς θα έπρεπε να μιλάει σαν έμπορος ναρκωτικών στο Χάρλεμ, διαφορετικά το κοινό δεν θα καταλάβει τι προσπαθεί να πει.
Ωστόσο, το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και οι έμποροι ναρκωτικών θα σοκαρίζονταν από το “Predator 2”. Εκτός, φυσικά, αν είναι οι ίδιοι εθισμένοι. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και ένας λιγότερο καλλιεργημένος ή μορφωμένος θεατής συγκρίνει μια ταινία του 1987 με μια ταινία του 2025, κοιτάζει ψηλά με έκπληξη και ρωτάει: «Τι στο καλό είναι αυτό;!»
Και αυτό δεν αφορά μόνο το Predator. Είναι μια γενική τάση. Ούτε ο σκοπός ούτε ο λόγος είναι σαφείς. Δεν είναι επίσης σαφές πού οδεύει αυτός ο διαταραγμένος κόσμος, οπότε το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παρακολουθήσουμε τα γεγονότα να εξελίσσονται.
thebigtheone
Views: 0