Οι αστρονόμοι προσπαθούν να εξηγήσουν πως εξαφανίστηκαν 800 αστέρια

26 Μαΐου 2024

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

futurism.com: Τα αστέρια δεν πρέπει να εξαφανίζονται από τον νυχτερινό ουρανό χωρίς ίχνος. Θα πρέπει είτε να ξεθωριάσουν είτε, αν είναι αρκετά ογκώδεις, να εκραγούν θεαματικά. Κι όμως, οι αστρονόμοι έχουν καταγράψει τουλάχιστον 800 περιπτώσεις αστεριών που εξαφανίζονται κατά τη διάρκεια της νύχτας τα τελευταία 70 χρόνια.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, έκπληκτοι παρατηρητές του ουρανού είδαν ένα αστέρι στον ουρανό, για να κοιτάξουν μόνο την επόμενη ώρα για να διαπιστώσουν ότι είχε εξαφανιστεί και δεν επέστρεψε ποτέ.

Τώρα μια νέα μελέτη μπορεί τελικά να λύσει αυτό το μυστήριο. Μια μελέτη από αστρονόμους στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Physical Review Letters, υποδηλώνει ότι η απίστευτη μάζα αυτών των άστρων τα κάνει να καταρρεύσουν απευθείας σε μια μαύρη τρύπα, όπου οποιαδήποτε απόδειξη του θανάτου τους θα καταναλωθεί αμέσως.

«Αν κάποιος στέκεται και κοιτάζει ένα ορατό αστέρι που υφίσταται ολική κατάρρευση, μπορεί να είναι σαν να βλέπεις το αστέρι να σκοτεινιάζει ξαφνικά και να εξαφανίζεται από τον ουρανό», λέει ο συν-συγγραφέας της μελέτης Alejandro Viña-Gomez στο Ινστιτούτο Niels Bohr στην αίτηση εργασίας. . «Η κατάρρευση είναι τόσο πλήρης που δεν συμβαίνει έκρηξη, τίποτα δεν ξεφεύγει και ούτε μια φωτεινή σουπερνόβα δεν είναι ορατή στον νυχτερινό ουρανό».

Σχόλιο από τους συντάκτες του The Big The One: Μόλις πριν από λίγα χρόνια, το πρόβλημα των αστεριών που εξαφανίστηκαν από τον ουρανό ήταν ένα από τα θέματα των θεωριών συνωμοσίας – δηλαδή, οι άνθρωποι τα συζήτησαν όλα, δημοσίευσαν στιγμιότυπα οθόνης αστρονομικών άτλαντων από τη δεκαετία του 1950 στο φόρουμ, και οι υπάλληλοι στριφογύριζαν τα δάχτυλά τους στους κροτάφους τους και γέλασαν δυνατά. Και τώρα είναι εκεί – γράφονται επιστημονικές εργασίες για αυτό το θέμα.




Η θεωρία ότι ένα αστέρι μπορεί να καταρρεύσει χωρίς σουπερνόβα είναι αρκετά αστεία. Αυτό, ας μην φοβόμαστε αυτή τη λέξη, είναι μια επανάσταση στην κοσμολογία. Αν αυτό είναι αλήθεια, τότε ο Ήλιος μας μπορεί επίσης να γίνει μαύρη τρύπα ανά πάσα στιγμή.

Ή μήπως κάποιοι εξωγήινοι πετούν μέχρι τα αστέρια, ρουφούν την ενέργεια από αυτά και τα αστέρια σβήνουν; Ή μήπως ήταν απλώς λάμψη που έπεφτε από τον θόλο; Ή μήπως πρόκειται για σφάλμα Matrix ή κάτι τέτοιο; Ή μήπως ο καλλιτέχνης της NASA που ζωγράφιζε τον ουρανό για κορόιδα τη δεκαετία του 1950 πέθανε και δεν πρόλαβε να μεταδώσει όλα τα μυστικά στον διάδοχό του;

Οποιαδήποτε από αυτές τις εκδοχές δεν είναι λιγότερο εικαστική από την εκδοχή της αυθόρμητης κατάρρευσης, αλλά, φοβόμαστε, οι ακαδημαϊκοί δεν θα σας επιτρέψουν να υπερασπιστείτε μια διατριβή για αυτά τα θέματα. Ωστόσο, μπορούμε να προσφέρουμε στους αδύναμους αξιωματούχους μια εκδοχή στο πλαίσιο των αγαπημένων τους παραδειγμάτων.

Πίσω στο 1952, αστρονόμοι στο Παρατηρητήριο Palomar πραγματοποίησαν μια φωτογραφική έρευνα του νυχτερινού ουρανού. Έβαλαν ένα φωτογραφικό πιάτο, κάπνισαν, έβγαλαν τη φωτογραφία για να την αναπτύξουν και έβαλαν ένα άλλο πιάτο στο τηλεσκόπιο για έλεγχο και πήγαν να πιουν καφέ. Και όταν ήπιαμε έγινε έτσι:

Στην πρώτη εικόνα υπάρχουν τρία αστέρια μαζεμένα σε μια ομάδα, αλλά στη δεύτερη δεν υπάρχει κανένα. Οι αστρονόμοι παραλίγο να τρελαθούν από τον φόβο τους γιατί δεν καταλάβαιναν πού είχαν πάει, αφού η εικόνα έδειχνε αστέρια, όχι κομήτες, μετεωρίτες ή κάτι τέτοιο.

Η απάντηση ήρθε 70 χρόνια αργότερα, όταν ένας υπερυπολογιστής συνέλεξε δεδομένα για εκρήξεις ραδιοφώνου και τα σύγκρινε με την εποχή της θαυματουργής παρατήρησης. Αποδείχθηκε ότι μια μαύρη τρύπα σχηματίστηκε ανάμεσα στη Γη και αυτά τα αστέρια. Όχι ευθεία, φυσικά, αλλά η γραμμή παρατήρησης περνούσε από τον βαρυτικό φακό. Δηλαδή το φως από αυτή την περιοχή λύγισε και έδειχνε κάτι ακατανόητο.

Αυτό είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα που παρατηρούν τώρα οι αστρονόμοι. Μόνο που η μαύρη τρύπα δεν είναι κάπου εκεί έξω, αλλά κοντά, στο ηλιακό σύστημα. Μόλις περάσει τη γραμμή παρατήρησης, στην φωτογραφική πλάκα εμφανίζονται αμέσως ανύπαρκτα αστέρια.

Αυτό συνέβαινε από το 1950 και νωρίτερα, όταν η μαύρη τρύπα πέταξε σε κάποια απόσταση – στο σύννεφο Oort ή ακόμα πιο μακριά. Και τώρα είναι κοντά στον Ήλιο. Δεν βλέπουμε την ίδια την τρύπα, αλλά βλέπουμε έναν βαρυτικό φακό που δείχνει θαύματα στους ουρανούς.

Δηλαδή, το ίδιο παρατηρητήριο Palomar του μοντέλου του 1952, μόνο ο δεύτερος Ήλιος λειτουργεί ως αστέρι φάντασμα, το οποίο είτε είναι εκεί είτε όχι. Και όλοι δεν καταλαβαίνουν: πού είναι;

Είναι πιθανό αυτή η μαύρη τρύπα μια μέρα να έρθει πιο κοντά στη Γη. Τότε δεν θα δούμε τέτοια φαινόμενα, γιατί όχι μόνο το φως θα εξαφανιστεί, αλλά και ο ίδιος ο χωροχρόνος, οπότε θα παρακολουθούμε την εξέλιξη των γεγονότων.
thebigtheone

Views: 0