Πόσα παιδιά βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού στην Ευρώπη, την Αμερική και την Ασία;

Από τις πρώτες εκτιμήσεις του 1950 μέχρι τα σημερινά δεδομένα

Ο αυτισμός δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε έναν πίνακα. Πίσω από κάθε στατιστική υπάρχει ένα παιδί, μια οικογένεια και ένα σχολείο που χρειάζονται κατανόηση, αποδοχή και κατάλληλη υποστήριξη.

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

Ταυτόχρονα, οι αριθμοί μάς βοηθούν να καταλάβουμε πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη για έγκαιρη διάγνωση, καλύτερη εκπαίδευση και υπηρεσίες που σέβονται τη διαφορετικότητα κάθε ανθρώπου.

Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι δεν υπάρχει ένας μοναδικός, απόλυτα συγκρίσιμος αριθμός για ολόκληρο τον κόσμο. Οι μελέτες χρησιμοποιούν διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικά διαγνωστικά κριτήρια και διαφορετικά συστήματα καταγραφής.

Τι σημαίνει «ποσοστό αυτισμού»;

Όταν μια μελέτη λέει ότι ο αυτισμός αφορά το 1% των παιδιών, μιλά για επιπολασμό: το ποσοστό των παιδιών που εκτιμάται ότι βρίσκονται στο φάσμα σε έναν συγκεκριμένο πληθυσμό και χρονική περίοδο.

Ο επιπολασμός δεν είναι πάντα ίδιος με τον αριθμό των επίσημων διαγνώσεων. Μια χώρα μπορεί να έχει καλύτερη πρόσβαση σε διαγνωστικές υπηρεσίες και να καταγράφει περισσότερα παιδιά, ενώ μια άλλη μπορεί να έχει χαμηλότερες καταγραφές επειδή πολλά παιδιά δεν αξιολογούνται ποτέ.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας χρησιμοποιεί ως γενική παγκόσμια εκτίμηση περίπου 1 στα 100 παιδιά, υπογραμμίζοντας όμως ότι οι εκτιμήσεις διαφέρουν σημαντικά από χώρα σε χώρα. citeturn0search1

Ευρώπη: σημαντικές διαφορές από χώρα σε χώρα

Η Ευρώπη δεν διαθέτει ένα ενιαίο σύστημα καταγραφής όλων των παιδιών στο φάσμα. Για αυτόν τον λόγο, οι επιστημονικές μελέτες παρουσιάζουν ένα ευρύ φάσμα εκτιμήσεων, περίπου από 0,6% έως 1,4%, ανάλογα με τη χώρα, την ηλικία των παιδιών και τη μέθοδο που χρησιμοποιήθηκε.

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ένας πρόχειρος υπολογισμός μπορεί να γίνει μόνο ως μοντέλο. Αν θεωρήσουμε περίπου 80 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 18 ετών και εφαρμόσουμε το παραπάνω εύρος, προκύπτει μια τάξη μεγέθους περίπου 480.000 έως 1,1 εκατομμύριο παιδιά.

Αυτό δεν είναι επίσημη ευρωπαϊκή απογραφή. Είναι μαθηματική προσέγγιση που δείχνει γιατί οι υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευσης χρειάζονται επαρκή σχεδιασμό ακόμη και όταν οι εθνικές καταγραφές είναι ελλιπείς. citeturn0search21turn0search24turn0search25

Αμερική: οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν πιο συστηματική καταγραφή

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το δίκτυο ADDM των Centers for Disease Control and Prevention παρακολουθεί παιδιά συγκεκριμένων ηλικιών σε επιλεγμένες περιοχές.

Για τα παιδιά ηλικίας 8 ετών που παρακολουθήθηκαν το 2022, η εκτίμηση ήταν 1 στα 31 παιδιά, δηλαδή περίπου 3,2%. Η εκτίμηση αυτή αφορά τις περιοχές του δικτύου παρακολούθησης και δεν πρέπει να μετατρέπεται αυτόματα σε έναν απόλυτο αριθμό για όλα τα παιδιά των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η αμερικανική περίπτωση δείχνει κάτι σημαντικό: όταν μια χώρα επενδύει σε συστηματική παρακολούθηση, εντοπίζει περισσότερα παιδιά που παλαιότερα πιθανόν να έμεναν χωρίς διάγνωση ή υποστήριξη. Αυτό δεν αποδεικνύει από μόνο του ότι ο αυτισμός αυξήθηκε με τον ίδιο ρυθμό.

Ασία: μεγάλος πληθυσμός, άνισα δεδομένα

Η Ασία περιλαμβάνει χώρες με τεράστιες διαφορές στα συστήματα υγείας, στην εκπαίδευση και στην πρόσβαση σε διαγνωστικές υπηρεσίες. Συνεπώς, μια χαμηλή καταγραφή σε μια χώρα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχουν λιγότερα παιδιά στο φάσμα.

Πρόσφατη μετα-ανάλυση για ασιατικούς πληθυσμούς εκτίμησε τον επιπολασμό περίπου στο 1,37%, όμως οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι οι μελέτες δεν είναι ομοιόμορφες και ότι χρειάζονται καλύτερα εθνικά δεδομένα.

Αν εφαρμοζόταν μηχανικά αυτό το ποσοστό σε περίπου 1,12 δισεκατομμύρια παιδιά της ευρύτερης περιοχής Ασίας-Ειρηνικού, θα προέκυπταν περίπου 15 εκατομμύρια παιδιά. Ο αριθμός αυτός είναι μόνο ενδεικτικός, επειδή η γεωγραφική περιοχή του πληθυσμού και η γεωγραφική περιοχή της μετα-ανάλυσης δεν ταυτίζονται πλήρως. citeturn0search22turn0search23

Τι γνωρίζουμε από το 1950 μέχρι σήμερα;

1950: δεν υπήρχε αξιόπιστη παγκόσμια καταγραφή

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο αυτισμός ήταν ακόμη μια σχετικά νέα κλινική έννοια. Δεν υπήρχαν εθνικά μητρώα, ενιαία διαγνωστικά κριτήρια ή μεγάλης κλίμακας πληθυσμιακές έρευνες. Επομένως, δεν μπορούμε να δώσουμε αξιόπιστο αριθμό παιδιών με αυτισμό για το 1950.

1960s: περίπου 4 έως 5 περιπτώσεις ανά 10.000 παιδιά

Μία από τις πρώτες πληθυσμιακές μελέτες στην Αγγλία, που δημοσιεύθηκε τη δεκαετία του 1960, ανέφερε περίπου 4,5 περιπτώσεις ανά 10.000 παιδιά, δηλαδή περίπου 0,045%. Τα κριτήρια ήταν πολύ στενότερα από τα σημερινά.

1970s-1980s: διεύρυνση της επιστημονικής κατανόησης

Οι μελέτες άρχισαν να αναγνωρίζουν ότι το φάσμα περιλαμβάνει παιδιά με πολύ διαφορετικές ανάγκες και ικανότητες. Οι εκτιμήσεις αυξήθηκαν σε σχέση με τις πρώτες μελέτες, όχι μόνο επειδή μπορεί να υπήρχαν περισσότερες διαγνώσεις, αλλά και επειδή οι ερευνητές αναζητούσαν πλέον ευρύτερα χαρακτηριστικά.

1990s-2000s: καλύτερη αναγνώριση και διευρυμένα κριτήρια

Με την αλλαγή των διαγνωστικών εγχειριδίων, την καλύτερη εκπαίδευση των επαγγελματιών και την αυξημένη ενημέρωση των γονέων, περισσότερα παιδιά αξιολογήθηκαν. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι καταγραφές του ADDM αυξήθηκαν από περίπου 1 στα 150 παιδιά το 2000 σε περίπου 1 στα 110 το 2006.

2010s-2020s: οι σύγχρονες εκτιμήσεις

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ίδια σειρά παρακολούθησης ανέφερε περίπου 1 στα 59 παιδιά το 2014, περίπου 1 στα 36 το 2020 και 1 στα 31 παιδιά ηλικίας 8 ετών το 2022.

Η χρονοσειρά αυτή δεν πρέπει να διαβάζεται σαν να μετρά αποκλειστικά μια βιολογική αύξηση. Αντανακλά επίσης την αλλαγή των κριτηρίων, την καλύτερη πρόσβαση στη διάγνωση, την αναγνώριση του αυτισμού σε κορίτσια και παιδιά χωρίς νοητική αναπηρία και την αυξημένη κοινωνική ενημέρωση. citeturn1search0turn1search3

Γιατί αυξήθηκαν οι αριθμοί;

Οι ειδικοί συνήθως εξετάζουν πολλούς παράγοντες ταυτόχρονα:

• ευρύτερα διαγνωστικά κριτήρια·
• καλύτερη αναγνώριση σε μικρότερες ηλικίες·
• μεγαλύτερη επίγνωση γονέων και εκπαιδευτικών·
• εντοπισμός παιδιών που παλαιότερα χαρακτηρίζονταν απλώς ως «δύσκολα» ή «κλειστά»·
• βελτίωση των συστημάτων καταγραφής·
• διαφορές στην πρόσβαση σε ειδικούς και υπηρεσίες.

Δεν είναι επιστημονικά σωστό να αποδίδεται όλη η αύξηση σε μία μόνο αιτία. Ούτε είναι σωστό να θεωρούμε ότι ένα χαμηλότερο ποσοστό σε μια χώρα αποδεικνύει ότι εκεί υπάρχουν λιγότερα αυτιστικά παιδιά.

Το σημαντικότερο συμπέρασμα

Από το 1950 μέχρι σήμερα, οι αριθμοί αυξήθηκαν θεαματικά, από λίγες περιπτώσεις ανά 10.000 παιδιά στις πρώτες μελέτες σε περίπου 1% ή και περισσότερο σε αρκετές σύγχρονες καταγραφές.

Αυτό που άλλαξε δεν είναι μόνο η συχνότητα των διαγνώσεων. Άλλαξε και η ικανότητά μας να βλέπουμε τα παιδιά που παλαιότερα έμεναν αόρατα.

Το ζητούμενο δεν είναι να χρησιμοποιούμε τους αριθμούς για φόβο ή στιγματισμό. Είναι να τους χρησιμοποιούμε για να οργανώνουμε καλύτερα την πρώιμη υποστήριξη, τα σχολεία, τις υπηρεσίες υγείας και την καθημερινή ζωή των οικογενειών.

Κάθε παιδί στο φάσμα έχει τη δική του προσωπικότητα, τα δικά του δυνατά σημεία και τις δικές του ανάγκες. Η στατιστική μάς δείχνει το μέγεθος της πρόκλησης. Η ανθρωπιά καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο θα ανταποκριθούμε.

Πηγές και σημείωση μεθοδολογίας

Το άρθρο βασίζεται σε στοιχεία και ανασκοπήσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, των Centers for Disease Control and Prevention, της Eurostat, της UNICEF και σε δημοσιευμένες επιστημονικές ανασκοπήσεις για την Ευρώπη και την Ασία. Οι αριθμοί που προκύπτουν από πολλαπλασιασμό πληθυσμού επί ποσοστού χαρακτηρίζονται ρητά ως ενδεικτικές εκτιμήσεις και όχι ως επίσημες απογραφές.

Οι Πληροφορίες είναι από την επιστήμη τρόμου, εδώ η δικιά μας ανάλυση που είναι εντελώς ΑΝΑΠΟΔΑ

Συμφωνούμε στο επιχείρημα ότι έχει αλλάξει η κατανόηση του αυτισμού στις χώρες ή κοινότητες επειδή ξέρουμε περισσότερα σε σχεση με το παρελθόν. Στις θεραπείες που κάνουμε βλέπουμε πολλά παιδιά με αυτισμό επειδή έχουν πολλά προβλήματα συμπεριφοράς. Η ενημέρωση και η αποδοχή είναι το πρώτο βήμα για καλύτερη υποστήριξη όλων των παιδιών. Όμως αυτό που δεν θα πει κανείς ειδικός ή θα σταθεί στους αριθμούς εμβολίων που κάνουν τα μωράκια συνεχώς και όλο σε μικρότερη ηλικία για να τους καταστρέψουν το νευρολογικό σύστημα και να τους διαλύσουν τον νου και εξυπνάδα.

Έχετε να κάνετε με σατανάδες πίσω από τις εξουσίες που δεν μπορείτε να αντιληφθείτε λόγο της εκπαίδευσης σας να είστε πειθήνιοι και ευκολόπιστοι σκλάβοι. Σας δηλητηριάζουν και εσάς και τα παιδιά σας για να τους έχουν πελάτες οι φαρμακοβιομήχανοι και οι άλλοι ψυχοπαθείς.

Views: 21